14. Badania płytowe (VSS, LPD)
Badanie nośności i zagęszczenia podłoża oraz warstw konstrukcyjnych płytą statyczną VSS (moduły E1, E2, wskaźnik Io) i lekką płytą dynamiczną LPD (moduł Evd) – z oceną względem wymagań i kartą wyników.
W aplikacji: Sondowania → Badania płytą VSS; Sondowania → Badania płytą LPD
Wstęp
W geocore są dwa moduły badań płytowych. Oba znajdziesz w grupie menu „Sondowania”:
| Moduł | Menu | Badanie | Wynik |
|---|---|---|---|
| „Badania płytą VSS” | „Sondowania → Badania płytą VSS” | Statyczne obciążenie płytą sztywną (VSS) w dwóch cyklach: 1. obciążenie, odciążenie, 2. obciążenie | Moduły odkształcenia i [MPa] oraz wskaźnik odkształcenia [–] |
| „Badania płytą LPD” | „Sondowania → Badania płytą LPD” | Lekka płyta dynamiczna (LPD): osiadanie płyty pod uderzeniem obciążnika spadającego | Dynamiczny moduł odkształcenia [MPa] w każdym punkcie pomiarowym, średnia i minimum serii |
Moduły liczą wyniki na bieżąco, w miarę wpisywania danych:
- VSS – metodą PN-S-02205:1998 zał. B (moduł z przyrostu nacisku i przyrostu osiadania w zadanym przedziale nacisków Δp) albo DIN 18134 (z krzywej 2. stopnia dopasowanej do wszystkich stopni gałęzi obciążenia);
- LPD – ze wzoru dla płyty 300 mm i obciążnika 10 kg (TP BF-StB B 8.3, instrukcja urządzenia). Możesz też wpisać odczytany wprost z urządzenia.
W obu modułach wymagania wpisujesz sam: i dla VSS, dla LPD. Gdy je wpiszesz, wynik dostaje ocenę „spełnia” albo „nie spełnia”. Bez wymagań program niczego nie ocenia.
Uwaga. Przedziały Δp dobierane domyślnie do programu obciążeń, punkty dopasowania krzywej DIN oraz stała 22,5 w LPD są w kodzie oznaczone jako „do potwierdzenia z normą”. Ten sam dopisek widać w podpowiedziach pod polami. Przed oddaniem wyników sprawdź, czy przyjęte założenia odpowiadają specyfikacji technicznej obiektu.
Skąd moduły biorą dane i dokąd je oddają. Dane wpisujesz ręcznie albo wklejasz z arkusza. Nagłówek badania (data, operator, nadzór, lokalizacja, kilometraż) jest taki sam jak w pozostałych badaniach terenowych. Gotowe karty trafiają:
- do „Generuj karty…” (PDF, DXF; wiele kart naraz z numeracją załączników);
- do „Raport zbiorczy”, w rozdziałach „Wyniki VSS” i „Wyniki LPD” (
modules/reportBook/chapters.ts); - do pliku projektu (eksport/import zlecenia) jako „Badanie płytą VSS” i „Badanie płytą LPD”.
Oba rodzaje badań są też pobierane razem z resztą zlecenia przy pracy offline (zob. „Zlecenie dostępne offline”).
Przykłady w tym rozdziale pochodzą ze zlecenia demonstracyjnego „Przebudowa mostu…” (mission-most). Są w nim badania „VSS-1”, „VSS-2” i „LPD-1”.
Badania płytą VSS – układ ekranu

- „Dodaj” – tworzy nowe badanie o nazwie „VSS-n”, gdzie n to liczba istniejących badań + 1. Nowe badanie ma ustawione: płytę 300 mm, metodę PN-S-02205, program obciążeń do 0,25 MPa, przedział Δp 0,05–0,15 MPa i wstawione naciski tego programu (z pustymi czasami i osiadaniami). Wymagań nie ma.
- Lista badań – nazwa, status (np. „Surowe dane”) i skrót wyniku: „E2 = … MPa, Io = …”. Dopóki E2 nie da się policzyć, widać liczbę stopni („n stopni”). Żółty trójkąt przy nazwie oznacza ostrzeżenia, czerwony – błędy (zob. Typowe problemy). Ikona kosza po prawej usuwa badanie do kosza. Od 6 pozycji nad listą pojawia się pole „Szukaj…” i filtr statusu („Wszystkie”, „Z uwagami”, „Bez statusu”, „Projektowane”, „Surowe dane”, „Przetwarzane”, „Zaakceptowane”, „Archiwalne”).
- „Nazwa” – nazwa badania. Pojawia się na liście, w tytule karty i w nazwie pliku PDF. Obok jest plakietka rodzaju („badanie płytą VSS”).
- „Status badania” – „Bez statusu”, „Projektowane”, „Surowe dane”, „Przetwarzane”, „Zaakceptowane”, „Archiwalne”.
- „Kopiuj z istniejącego” – kopiuje wybrane sekcje z innego badania VSS tego zlecenia. Przycisk jest widoczny, gdy w zleceniu są co najmniej dwa badania (zob. Kopiowanie z innego badania).
- „Historia” – poprzednie wersje badania z możliwością przywrócenia. Przywracanie wymaga połączenia z internetem i zapisania bieżących zmian. Obok przycisku widać wskaźnik autozapisu. Zmiany zapisują się same, nie ma przycisku „Zapisz”.
- Panel „Wyniki” – wykres osiadanie–nacisk, wartości E1, E2, Io z oceną i komunikaty kontroli danych.
- „Podgląd PDF” – karta wyników bieżącego badania. Przycisk jest nieaktywny, dopóki w tabeli nie ma co najmniej dwóch stopni z wpisanym naciskiem i osiadaniem.
- „Generuj karty…” – karty wielu badań naraz (zob. Generowanie kart).
- „Kosz” – usunięte badania VSS. Możesz je przywrócić przez 30 dni.
Usunięcie badania (ikona kosza na liście) wymaga potwierdzenia w oknie „Usunąć: nazwa?” z opisem „Pozycja trafi do kosza. Możesz ją przywrócić przez 30 dni.”
Wprowadzanie danych – VSS
Dane ogólne

- „Data” – data badania. Na karcie: „data badania”.
- „Operator” – osoba wykonująca badanie. Pole ze słownikiem organizacji: przycisk „+” obok dopisuje wpisaną wartość do słownika operatorów badań płytowych.
- „Nadzór” – osoba nadzorująca, również ze słownikiem („+”).
- „Uwagi” – dowolny opis.
- „Lokalizacja” – podsekcja współrzędnych i danych administracyjnych (opis niżej).
| Pole | Jednostka | Opis | Uwagi |
|---|---|---|---|
| „Data” | – | Data badania | Na karcie „data badania”; puste = „—” |
| „Operator” | – | Wykonawca | Słownik organizacji (wspólny dla VSS i LPD) |
| „Nadzór” | – | Nadzór | Słownik organizacji |
| „Uwagi” | – | Uwagi do badania | Nie drukuje się na karcie VSS |
| „Badana warstwa” | – | Opis badanej warstwy, np. „podbudowa z kruszywa łamanego 0/31,5” | Pod sekcją „Lokalizacja”; na karcie „badana warstwa” (gdy wpisana) |
Badania płytowe nie mają pola „Otwór referencyjny” – wynik nie jest przypisany do otworu.
Lokalizacja

- „Szerokość geograficzna” / „Długość geograficzna” – współrzędne WGS84 w stopniach dziesiętnych (pod polem: zapis w stopniach, minutach i sekundach). Po zmianie program przelicza X/Y do układu zlecenia.
- „Wybierz na mapie” – okno „Wybierz lokalizację”. Kliknij na mapie miejsce badania. Na mapie widać też inne badania zlecenia.
- „Moja lokalizacja (GPS)” – współrzędne z urządzenia (telefon, tablet).
- „Działka z ULDK” – numer działki, obręb, gmina, powiat i województwo z usługi ULDK (GUGiK) dla wpisanych X/Y. Przycisk jest aktywny po wpisaniu X i Y.
- „Rzędna [m n.p.m.]” – rzędna terenu w miejscu badania.
- „Kilometraż” – np. „0+120”. Na karcie: „kilometraż” (gdy wpisany).
- „Dodaj poziom charakterystyczny” – poziomy (np. niweleta) zapisane w danych badania. Karty płytowe nie mają osi głębokości, więc poziomów na nich nie widać.
- „Badana warstwa” – opis warstwy (tabela wyżej).
| Pole | Jednostka | Opis |
|---|---|---|
| „X [układ]”, „Y [układ]” | m (lub ° dla WGS84) | Współrzędne w układzie zlecenia (etykieta pokazuje układ, np. „X [WGS84]”) |
| „Rzędna [m n.p.m.]” | m n.p.m. | Rzędna terenu |
| „Województwo”, „Powiat”, „Gmina”, „Miasto / miejscowość”, „Numer działki”, „Właściciel działki” | – | Dane administracyjne (można je pobrać z ULDK) |
| „Kilometraż” | – | Pikietaż, np. „1+123” |
| „Dodatkowe informacje” | – | Np. „przy przepuście, przy filarze nr 3” |
| „Poziomy charakterystyczne” | m | „Odniesienie” (głębokość / rzędna), „Wartość [m]”, opis, kolor |
Płyta i obliczenia

- „Średnica płyty D [mm]” – średnica płyty. Puste lub ≤ 0 = 300 mm.
- „Metoda” – sposób liczenia modułów (lista niżej).
- „Program obciążeń” – największy nacisk programu: „do 0,25 MPa”, „do 0,35 MPa” albo „do 0,45 MPa”. Zmiana programu od razu ustawia domyślny przedział Δp (zob. tabela niżej), ale nie zmienia tabeli stopni – do tego służy przycisk „Wstaw program”.
- „Wstaw program” – wypełnia tabelę stopni naciskami wybranego programu (czasy i osiadania puste). Gdy w tabeli są już stopnie z naciskiem i osiadaniem, program prosi o potwierdzenie.
- „Δp od [MPa]” – dolna granica przedziału obliczeniowego nacisków (tylko metoda PN-S-02205).
- „Δp do [MPa]” – górna granica przedziału (tylko metoda PN-S-02205).
- Podpowiedź z wzorem – zależna od metody (PN: „E = 3/4 · Δp/Δs · D (PN-S-02205:1998 zał. B). Domyślny przedział: program 0,25 → 0,05–0,15 MPa, 0,35/0,45 → 0,15–0,25 MPa – do potwierdzenia z normą.”).
- „E2 ≥ [MPa]” – wymagany minimalny moduł wtórny.
- „Io ≤ [-]” – wymagany maksymalny wskaźnik odkształcenia.
| Pole | Jednostka | Opis | Uwagi |
|---|---|---|---|
| „Średnica płyty D [mm]” | mm | Średnica płyty | Domyślnie 300; puste lub ≤ 0 → 300 |
| „Metoda” | – | „PN-S-02205:1998 zał. B” albo „DIN 18134 (krzywa 2. stopnia)” | Domyślnie PN-S-02205 |
| „Program obciążeń” | MPa | 0,25 / 0,35 / 0,45 (jak w Geoaid) | Domyślnie 0,25 |
| „Δp od [MPa]” | MPa | Dolna granica przedziału Δp | Domyślnie wg programu; puste → 0,05; ukryte przy DIN |
| „Δp do [MPa]” | MPa | Górna granica przedziału Δp | Domyślnie wg programu; puste → 0,15; musi być > „od” |
| „E2 ≥ [MPa]” | MPa | Wymaganie dla E2 | Puste = bez oceny E2 |
| „Io ≤ [-]” | – | Wymaganie dla Io | Puste = bez oceny Io |
Domyślne przedziały Δp ustawiane przy wyborze programu (defaultPressureRange):
| Program obciążeń | Δp od | Δp do | Typowe zastosowanie (wg komentarza w kodzie) |
|---|---|---|---|
| do 0,25 MPa | 0,05 MPa | 0,15 MPa | podłoże |
| do 0,35 MPa | 0,15 MPa | 0,25 MPa | podbudowa |
| do 0,45 MPa | 0,15 MPa | 0,25 MPa | podbudowa |
Lista „Program obciążeń”:

Lista „Metoda”:

| Opcja | Co liczy | Czy używa Δp |
|---|---|---|
| „PN-S-02205:1998 zał. B” | z dwóch stopni na granicach przedziału Δp | tak |
| „DIN 18134 (krzywa 2. stopnia)” | z paraboli dopasowanej do wszystkich stopni gałęzi | nie (pola Δp znikają) |
Po przełączeniu na DIN 18134 sekcja wygląda tak (dane VSS-1):

- „Metoda” ustawiona na „DIN 18134 (krzywa 2. stopnia)”. Pola Δp znikają.
- Podpowiedź „Ev = 1,5 · r / (a1 + a2 · pmax), s = a0 + a1·p + a2·p² z wszystkich stopni gałęzi obciążenia (DIN 18134) – do potwierdzenia z normą.”
- Wyniki dla tych samych danych: E1 = 67,2 MPa, E2 = 178,7 MPa, Io = 2,66 – „nie spełnia (≤ 2,20)”. Metodą PN (Δp 0,15–0,25) wychodzi E1 = 70,3, E2 = 150,0, Io = 2,13 – „spełnia”. Wybór metody może więc zmienić ocenę.
Uwaga. Gdy zmienisz „Program obciążeń”, wartości w polach „Δp od” i „Δp do” na ekranie nie odświeżają się, chociaż obliczenia używają już nowego przedziału. Jeśli potem wejdziesz w któreś z tych pól i z niego wyjdziesz, program zapisze starą, widoczną wartość. Po zmianie programu przejdź do innego badania i wróć, a potem sprawdź pola Δp (do weryfikacji – zob. raport błędów).
Wymagania (puste = bez oceny)
Sekcja ma dwa pola: „E2 ≥ [MPa]” i „Io ≤ [-]” (znaczniki 8 i 9 na zrzucie wyżej). Wpisz wartości ze specyfikacji, np. dla podbudowy MPa i . Każde wymaganie oceniane jest osobno:
- E2: „spełnia”, gdy wymaganie;
- Io: „spełnia”, gdy wymaganie.
Niespełnione wymaganie daje ostrzeżenie (żółte) – zob. Typowe problemy.
Stopnie obciążenia

- Kolumny tabeli: „p [MPa]”, „t [min]”, „s [mm]”. Wiersze wpisuj w kolejności wykonania: najpierw 1. obciążenie, potem odciążenie, na końcu 2. obciążenie.
- Ikona kosza w wierszu usuwa ten wiersz (bez potwierdzenia).
- Wklejanie z Excela: zaznacz komórkę i naciśnij Ctrl+V. Blok wkleja się od zaznaczonej komórki w prawo i w dół, a brakujące wiersze się dopisują (komunikat „Wklejono n nowych wierszy”). Enter lub F2 – edycja komórki, strzałki i Tab – nawigacja, Delete – czyszczenie komórki, Esc – anulowanie edycji. Wiersz z „+” na końcu tabeli służy do dopisania nowego stopnia. Obok podpowiedzi widać liczbę wierszy („24 wierszy”).
- „Wyczyść” – usuwa wszystkie wiersze tabeli (bez potwierdzenia; cofnąć można przez „Historia”).
| Kolumna | Jednostka | Opis | Uwagi |
|---|---|---|---|
| „p [MPa]” | MPa | Nacisk stopnia | Wymagany; wiersz bez p jest pomijany |
| „t [min]” | min | Czas utrzymania stopnia | Nieobowiązkowy; tylko na karcie (zaokrąglony do pełnych minut) |
| „s [mm]” | mm | Osiadanie płyty po stopniu (średnia z czujników) | Wymagany; wiersz bez s jest pomijany |
Podział na gałęzie wykonuje program, na podstawie kolejności stopni (szczegóły w Interpretacji). Nie musisz oznaczać cykli. Wpisz stopnie po kolei, a na karcie w kolumnie „Cykl” pojawi się 1 / O / 2.
„Wstaw program” – tabela dostaje naciski jak w programie Geoaid. Jeżeli w tabeli są już pomiary, pojawia się okno potwierdzenia:

Treść okna: „Tabela stopni zostanie zastąpiona naciskami programu – wpisane osiadania i czasy zostaną usunięte.” Przycisk „Wstaw” zastępuje tabelę, „Anuluj” zamyka okno bez zmian.
Naciski wstawiane przez program (programPressures):
| Program | 1. obciążenie | Odciążenie | 2. obciążenie | Razem stopni |
|---|---|---|---|---|
| do 0,25 MPa | 0; 0,05; 0,10; 0,15; 0,20; 0,25 | 0,15; 0,05; 0 | 0,05; 0,10; 0,15; 0,20; 0,25 | 14 |
| do 0,35 MPa | 0 … 0,35 co 0,05 | 0,25; 0,15; 0,05; 0 | 0,05 … 0,35 co 0,05 | 19 |
| do 0,45 MPa | 0 … 0,45 co 0,05 | 0,35; 0,25; 0,15; 0,05; 0 | 0,05 … 0,45 co 0,05 | 24 |
Reguła: 1. obciążenie od 0 do co 0,05 MPa; odciążenie od co 0,10 MPa, dopóki nacisk jest ≥ 0,05, a potem 0; 2. obciążenie od 0,05 do co 0,05 MPa. W kodzie opisano to jako „jak Geoaid; do potwierdzenia z normą”.
Panel „Wyniki”

Panel zawiera:
- wykres osiadanie–nacisk (widoczny, gdy 1. obciążenie ma co najmniej 2 stopnie): oś p [MPa] u góry, oś s [mm] w dół. Kolory: 1. obciążenie – niebieska linia ciągła, odciążenie – szara linia przerywana, 2. obciążenie – czerwona linia ciągła. Punkty to wpisane stopnie;
- „E1 = … MPa”;
- „E2 = … MPa”, a przy wpisanym wymaganiu dopisek „– spełnia (≥ 120,0)” lub „– nie spełnia (≥ 120,0)”;
- „Io = E2/E1 = …” z oceną „– spełnia (≤ 2,20)” / „– nie spełnia (≤ 2,20)”;
- komunikaty kontroli – błędy na czerwono, ostrzeżenia na pomarańczowo.
Wartość, której nie da się policzyć, ma postać „–” (np. „E2 = – MPa”). Przyczynę podaje komunikat pod wynikami.
Badanie z niespełnionymi wymaganiami (VSS-2, podłoże gruntowe, program 0,25 MPa):

- Na liście przy „VSS-2” jest żółty trójkąt (ostrzeżenia).
- Nad edytorem widać pasek z każdym komunikatem: „E2 poniżej wymagania (112,5 < 120 MPa)”, „Io powyżej wymagania (4,75 > 2,2)”.
- W panelu „Wyniki” jest ocena „nie spełnia” przy E2 i Io oraz te same komunikaty.
Kopiowanie z innego badania
„Kopiuj z istniejącego” otwiera okno z polem „Źródło danych” (lista innych badań VSS zlecenia) i polami wyboru sekcji:
- „Wszystko”;
- „Dane ogólne (data, operator, nadzór, uwagi, otwór referencyjny, status)”;
- „Lokalizacja (współrzędne, rzędna, dane administracyjne, poziomy charakterystyczne)” – w tym kilometraż;
- „Parametry badania (sonda, ustawienia interpretacji)” – w VSS to: badana warstwa, średnica płyty, metoda, program, Δp i wymagania;
- „Wyniki pomiarów” – tabela stopni.
Okno ostrzega: „Skopiowane sekcje zastąpią aktualnie wprowadzone dane tego badania.” Po kliknięciu „Kopiuj” pojawi się komunikat „Skopiowano dane z nazwa”. Typowe użycie: kolejne badanie na tej samej warstwie – skopiuj „Parametry badania”, a pomiary wpisz nowe.
Badań płytowych nie można kopiować ani przenosić do innego zlecenia: w module nie ma przycisku „Kopiuj / przenieś…”.
Badania płytą LPD – układ ekranu

- „Dodaj” – nowe badanie „LPD-n” z płytą 300 mm, obciążnikiem 10 kg, pustą tabelą punktów i bez wymagania.
- Lista badań – nazwa, status i skrót: „n pkt, Evd śr. … MPa, min … MPa”. Gdy nie ma wyników: „brak pomiarów”.
- „Nazwa”.
- „Status badania”.
- „Historia”. Przy co najmniej dwóch badaniach LPD obok jest też „Kopiuj z istniejącego” (sekcje jak w VSS; „Wyniki pomiarów” = tabela punktów, „Parametry badania” = warstwa, płyta, masa obciążnika, wymaganie).
- Panel „Wyniki” – zestawienie serii i tabela punktów.
- „Podgląd PDF” – nieaktywny, dopóki żaden punkt nie ma wyniku .
- „Generuj karty…”.
Pasek nad edytorem („Punkt 2 (0+140 L): Evd poniżej wymagania (75,0 < 80 MPa)”) zbiera komunikaty kontroli danych, podobnie jak w VSS. Sekcje „Dane ogólne” i „Lokalizacja” oraz pole „Badana warstwa” są takie same jak w module VSS (zob. Dane ogólne).
Wprowadzanie danych – LPD
Płyta i wymaganie

- „Średnica płyty D [mm]” – domyślnie 300.
- „Masa obciążnika [kg]” – domyślnie 10.
- „Wymaganie Evd ≥ [MPa] (puste = bez oceny)” – minimalny wymagany moduł dynamiczny.
- Podpowiedź: „Evd = 22,5 / s̄ [MPa], s̄ = (s1 + s2 + s3)/3 [mm] – płyta 300 mm, obciążnik 10 kg (TP BF-StB B 8.3 / instrukcja urządzenia) – do potwierdzenia z normą. Dla innej płyty lub masy wpisz Evd odczytane z urządzenia.”
- Tabela „Punkty pomiarowe (s1–s3 z trzech pomiarowych uderzeń albo Evd z urządzenia)” – jeden wiersz to jeden punkt pomiarowy.
| Pole | Jednostka | Opis | Uwagi |
|---|---|---|---|
| „Średnica płyty D [mm]” | mm | Średnica płyty | Puste lub ≤ 0 → 300 |
| „Masa obciążnika [kg]” | kg | Masa spadającego obciążnika | Puste lub ≤ 0 → 10 |
| „Wymaganie Evd ≥ [MPa] (puste = bez oceny)” | MPa | Wymaganie dla każdego punktu | Puste = bez oceny |
Wzór obowiązuje tylko dla płyty 300 mm i obciążnika 10 kg (dokładnie tych wartości). Przy innej płycie lub masie program nie liczy z osiadań i zgłasza błąd przy każdym punkcie bez wpisanego z urządzenia:

- „Masa obciążnika [kg]” = 15.
- Punkty 1–3 (tylko osiadania) nie mają („–”) i dostają błąd „…: wzór Evd = 22,5/s̄ dotyczy płyty 300 mm i obciążnika 10 kg – wpisz Evd z urządzenia”. Punkt 4 ma z urządzenia, więc nadal ma wynik (84,6 MPa) i ocenę. Zestawienie liczy się tylko z tego punktu.
Punkty pomiarowe
| Kolumna | Jednostka | Opis | Uwagi |
|---|---|---|---|
| „Punkt / lokalizacja” | – | Opis punktu, np. „0+120 L” | Tekst; na karcie kolumna „Punkt”, w komunikatach „Punkt n (opis)” |
| „s1 [mm]” | mm | Osiadanie z 1. uderzenia pomiarowego | Po trzech uderzeniach wstępnych |
| „s2 [mm]” | mm | Osiadanie z 2. uderzenia pomiarowego | |
| „s3 [mm]” | mm | Osiadanie z 3. uderzenia pomiarowego | |
| „Evd z urządzenia [MPa]” | MPa | Moduł odczytany z urządzenia | Ma pierwszeństwo przed obliczeniem z s̄ |
Zasady:
- wiersz bez s1–s3 i bez jest pomijany. Numeracja punktów („Nr”, „Lp.”) liczy tylko niepuste wiersze, kolejno od 1;
- gdy wpiszesz z urządzenia, wynik jest równy tej wartości. Jeżeli wpiszesz też s1–s3, program policzy i pokaże s̄, ale i tak weźmie z urządzenia;
- bez z urządzenia potrzebne są wszystkie trzy osiadania, wszystkie dodatnie.
Tabela działa tak samo jak tabela stopni VSS: wklejanie z Excela, „Wyczyść”, usuwanie wierszy.
Panel „Wyniki” – LPD

- „liczba punktów” – liczba punktów z wynikiem ;
- „Evd średnie = … MPa” – średnia arytmetyczna punktów z wynikiem;
- „Evd min = … MPa” – najmniejsza wartość;
- „ocena (Evd ≥ … MPa): spełnia / nie spełnia” (gdy jest wymaganie). Przy „nie spełnia” program dopisuje „– k z n punktów poniżej wymagania”;
- tabela punktów: „Nr” (z opisem punktu), „s̄ [mm]” (3 miejsca po przecinku), „Evd [MPa]” (1 miejsce, z dopiskiem „z urządzenia” dla wartości wpisanej), „Ocena”;
- komunikaty kontroli.
W przykładzie LPD-1 (wymaganie 80 MPa): = 0,250 → 90,0 MPa; 0,300 → 75,0 MPa (nie spełnia); 0,210 → 107,1 MPa; punkt 4 – 84,6 MPa z urządzenia. Średnia 89,2 MPa, minimum 75,0 MPa. Seria nie spełnia wymagania, bo jeden z czterech punktów jest poniżej 80 MPa.
Generowanie kart / wyników
Podgląd PDF
„Podgląd PDF” zastępuje edytor podglądem karty A4 i panelem opcji:

- Karta (podgląd strony A4).
- „Nr załącznika” – wzór numeru, np.
$1$albo2.$4$c. Liczba w$…$rośnie dla kolejnych badań w kolejności nazw. Pod polem widać numer bieżącej karty („Ta karta: 1.”). - „Język karty” – „Polski” / „English”. Nagłówek karty zmienia język, a opisy specyficzne dla badań płytowych są w kodzie tylko po polsku (do weryfikacji).
- „Skala szarości” – wydruk czarno-biały.
- „Wydruk eko” – „bez wypełnień barwnych – kontury i szrafury”.
- „PDF” – pobiera kartę jako PDF. Nazwa pliku:
badanie_VSS_<nazwa>_<data>.pdf(dla LPDbadanie_LPD_…). - „DXF (CAD)” – rysunek karty do CAD. Wykres jest rysowany bez elementów nieobsługiwanych w DXF.
- „SVG” – „Grafika wektorowa – do edycji i wstawienia w raport”.
- „PNG” – „Obraz 300 dpi”.
- „Edytor” – powrót do edycji.
Generowanie kart wielu badań
„Generuj karty…” otwiera okno „Generuj: wyniki vss” (w LPD: „Generuj: wyniki lpd”):

- „Zaznacz wszystkie (k/n)”. Na liście są tylko badania, które mają kartę: VSS – co najmniej 2 stopnie z p i s, LPD – co najmniej jeden punkt z wynikiem. Shift + klik zaznacza zakres.
- Badanie na liście – pole wyboru, ikona uwag (żółta/czerwona) i numer załącznika po prawej. Karty powstają w kolejności nazw.
- Nazwa zestawu – np. „Obiekt A”.
- „Zapisz zestaw” – zapamiętuje zaznaczenie pod tą nazwą (potem: lista „Wczytaj zestaw…”).
- „Nr załącznika” – wzór numeru (jak w podglądzie).
- „Przypisz numery na stałe” – zamienia numerację automatyczną (z kolejności nazw) na stałe numery. W numeracji automatycznej nowe badanie w środku listy przesuwa numery kolejnych kart.
- „Spis załączników (xlsx)” – wykaz załączników do arkusza.
- „Język kart” – „Polski” / „English”.
- „Wydruk” – „Kolorowy”, „Skala szarości”, „Eko – bez wypełnień barwnych”.
- „DXF” – karty zaznaczonych badań w DXF.
- „PDF (n)” – jeden plik PDF ze wszystkimi kartami (komunikat „Wygenerowano n stron”).
Dane na karcie
Karta VSS – „Wyniki badania płytą VSS”

| Element | Zawartość | Kiedy się pojawia |
|---|---|---|
| Nagłówek | Firma (logo, nazwa, adres, kontakt) | „Wyniki badania płytą VSS:” + nazwa badania | „Załącznik nr” | zawsze |
| „data badania” | Data lub „—” | zawsze |
| „kilometraż” | Pole „Kilometraż” | gdy wpisany |
| „badana warstwa” | Pole „Badana warstwa” | gdy wpisana |
| „płyta” | „D = … mm” (puste → 300) | zawsze |
| „program obciążeń” | „do 0,xx MPa” | gdy program jest zapisany w badaniu |
| „metoda” | Nazwa metody; dla PN dodatkowo „, Δp 0,xx–0,xx MPa” | zawsze |
| Wyniki | „E1 = … MPa”, „E2 = … MPa – spełnia/nie spełnia (≥ …)”, „Io = E2/E1 = … – spełnia/nie spełnia (≤ …)” | zawsze; ocena tylko przy wymaganiach |
| Objaśnienie wzoru | PN: „E = 3/4 · Δp/Δs · D; Δp – przyrost nacisku w przedziale obliczeniowym [MPa], Δs – przyrost osiadania w tym przedziale [mm], D – średnica płyty [mm]; E1 z 1. obciążenia, E2 z 2. obciążenia; Io = E2/E1.”; DIN: wzór na z opisem symboli | zawsze, wg metody |
| Wykres osiadanie–nacisk | Oś „p [MPa]” u góry, „s [mm]” w dół; 1. obciążenie niebieskie, odciążenie szare przerywane, 2. obciążenie czerwone | gdy 1. obciążenie ma ≥ 2 stopnie |
| Tabela „zestawienie stopni obciążenia (1 – 1. obciążenie, O – odciążenie, 2 – 2. obciążenie)” | „Lp.”, „Cykl” (1 / O / 2), „p [MPa]” (2 miejsca), „t [min]” (0 miejsc, „–” gdy brak), „s [mm]” (2 miejsca) | zawsze (stopnie z p i s) |
| Stopka | „Wykonano w programie Geocore” | zawsze |
W kolumnie „Cykl” stopień na granicy dwóch gałęzi (np. ) jest wypisany raz, z oznaczeniem wcześniejszej gałęzi. W obliczeniach ten sam stopień należy do obu gałęzi.
Karta LPD – „Wyniki badania lekką płytą dynamiczną LPD”

| Element | Zawartość | Kiedy się pojawia |
|---|---|---|
| Nagłówek | Firma | „Wyniki badania lekką płytą dynamiczną LPD:” + nazwa | „Załącznik nr” | zawsze |
| „data badania”, „kilometraż”, „badana warstwa” | jak w VSS | kilometraż i warstwa – gdy wpisane |
| „płyta” | „D = … mm, obciążnik … kg” | zawsze |
| „wymaganie” | „Evd ≥ … MPa” | gdy wpisane |
| Zestawienie | „liczba punktów”, „Evd średnie”, „Evd min”, „ocena (Evd ≥ …): …” | ocena – gdy jest wymaganie |
| Objaśnienie | „Evd = 22,5 / s̄; s̄ = (s1 + s2 + s3)/3 – średnie osiadanie płyty z trzech pomiarowych uderzeń po trzech wstępnych [mm]; płyta 300 mm, obciążnik 10 kg. „z urządzenia” – Evd odczytane z urządzenia pomiarowego.” | zawsze |
| Tabela „zestawienie punktów pomiarowych” | „Lp.”, „Punkt”, „s1 [mm]”, „s2 [mm]”, „s3 [mm]” (2 miejsca), „s̄ [mm]” (3 miejsca), „Evd [MPa]” (1 miejsce), „Uwagi” („22,5/s̄” albo „z urządzenia”), „Ocena” | kolumna „Ocena” – gdy jest wymaganie |
Karty obu modułów trafiają też do „Raport zbiorczy” jako rozdziały „Wyniki VSS” i „Wyniki LPD”.
Interpretacja i obliczenia
Wszystkie wzory pochodzą z packages/frontend/src/lib/plateLoad.ts. Jednostki: naciski w MPa (= MN/m²), osiadania w mm, średnica w mm, moduły w MPa.
Podział stopni na gałęzie
Stopnie z wpisanym p i s, w kolejności wiersza tabeli, program dzieli na trzy gałęzie (plateBranches):
- 1. obciążenie – od pierwszego stopnia do pierwszego wystąpienia największego nacisku (włącznie).
- Odciążenie – od tego stopnia do ostatniego stopnia przed ponownym wzrostem nacisku (włącznie).
- 2. obciążenie – od stopnia, na którym kończy się odciążenie, do końca tabeli.
Stopnie graniczne należą do obu sąsiednich gałęzi. Jeśli po nie ma stopni, nie ma odciążenia ani 2. obciążenia. Jeśli po odciążeniu nacisk już nie rośnie, nie ma 2. obciążenia. Przykład z testów: program 0,25 → gałęzie 6 + 4 + 6 stopni (z granicznymi).
Metoda PN-S-02205:1998 zał. B
Moduł odkształcenia z przyrostu nacisku i osiadania w przedziale obliczeniowym:
gdzie:
- – przyrost nacisku [MPa] między stopniami o naciskach „Δp od” i „Δp do”;
- – przyrost osiadania między tymi stopniami w danej gałęzi [mm];
- – średnica płyty [mm].
program liczy z gałęzi 1. obciążenia, – z gałęzi 2. obciążenia. Stopień o nacisku granicy przedziału musi istnieć w gałęzi z tolerancją 0,0005 MPa (PRESSURE_TOLERANCE). Program nie interpoluje między stopniami.
Wskaźnik odkształcenia:
Przykład (VSS-1, D = 300 mm, Δp 0,15–0,25 MPa):
-
- obciążenie: , → mm → MPa;
-
- obciążenie: , → mm → MPa;
- ; przy wymaganiach i – oba „spełnia”.
Przykład (VSS-2, Δp 0,05–0,15 MPa): MPa, MPa, – oba wymagania niespełnione. Dla płyty 600 mm moduł jest dwa razy większy (test: 47,368 MPa zamiast 23,684 MPa).
Metoda DIN 18134 (krzywa 2. stopnia)
Do wszystkich stopni danej gałęzi obciążenia program dopasowuje metodą najmniejszych kwadratów parabolę:
Współczynniki są rozwiązaniem układu równań normalnych (eliminacja Gaussa z wyborem elementu głównego):
Moduł:
gdzie to największy nacisk w danej gałęzi [MPa], a [mm/MPa] i [mm/MPa²] to współczynniki paraboli. (na ekranie „E1”) program liczy z 1. obciążenia, („E2”) – z 2. obciążenia, a . Do dopasowania potrzebne są co najmniej 3 różne naciski w gałęzi. Które punkty brać do dopasowania i jakie przyjąć , kod opisuje jako „do potwierdzenia z normą”: program bierze wszystkie stopnie gałęzi, łącznie ze stopniem 0.
Przykład z testów: dla krzywej dokładnej ( = 0…0,3) wychodzi , , MPa. Dla danych VSS-1: MPa, MPa, .
Ocena wymagań VSS
| Wynik | Warunek „spełnia” | Brak oceny, gdy |
|---|---|---|
| „E2 ≥ [MPa]” | pole puste albo E2 nieobliczone | |
| „Io ≤ [-]” | pole puste albo Io nieobliczone |
Lekka płyta dynamiczna LPD
Średnie osiadanie z trzech uderzeń pomiarowych (po trzech wstępnych):
Dynamiczny moduł odkształcenia (płyta 300 mm, obciążnik 10 kg):
Stała 22,5 MPa·mm wynika z , gdzie MPa to nacisk pod płytą (komentarz w kodzie; źródło: TP BF-StB B 8.3 / instrukcja urządzenia – „do potwierdzenia z normą”).
Reguły obliczeń dla punktu (plateDynamicResults):
| Sytuacja | Wynik | „Uwagi” na karcie |
|---|---|---|
| Wpisane „Evd z urządzenia” > 0 | wartość z urządzenia | „z urządzenia” |
| Wpisane „Evd z urządzenia” ≤ 0 | brak, błąd | – |
| Brak Evd z urządzenia, niepełne s1–s3 | brak, błąd | – |
| s1–s3 pełne, któreś ≤ 0 | brak, błąd | – |
| s1–s3 pełne i dodatnie, płyta ≠ 300 mm lub obciążnik ≠ 10 kg | brak, błąd | – |
| s1–s3 pełne i dodatnie, płyta 300 mm, obciążnik 10 kg | „22,5/s̄” |
Zestawienie serii:
- liczba punktów = liczba punktów z wynikiem;
- , ;
- ocena punktu: „spełnia”, gdy wymaganie;
- ocena serii: „spełnia”, gdy wszystkie punkty z oceną spełniają wymaganie.
Przykłady z testów: s1–s3 = 0,40 / 0,42 / 0,44 → → MPa. Przy wymaganiu 80 MPa: → 90,0 (spełnia), → 75,0 (nie spełnia); średnia 82,5, minimum 75,0, seria nie spełnia.
Typowe problemy
Komunikaty są cytowane dosłownie z kodu (plateStaticIssues, plateDynamicIssues). Błędy (czerwone) oznaczają, że wyniku nie da się policzyć. Ostrzeżenia (żółte) oznaczają niespełnione wymaganie. Widać je w pasku nad edytorem, w panelu „Wyniki”, jako ikonę na liście badań i w oknie „Generuj karty…”. Puste badanie (bez stopni/punktów) nie ma komunikatów.
Uwaga. Moduł „Weryfikacja danych” nie zbiera dziś uwag z badań płytowych (sprawdza otwory, sondowania DP, CPT, DMT, FVT, inklinometry i punkty monitoringu). Uwagi badań VSS i LPD sprawdzaj w samych modułach.
Badania płytą VSS
| Komunikat | Poziom | Przyczyna i co zrobić |
|---|---|---|
| „Brak pierwszego obciążenia – nie można obliczyć E1” | błąd | Brak stopni 1. obciążenia. Wpisz stopnie z p i s. |
| „Brak drugiego obciążenia – nie można obliczyć E2” | błąd | Po odciążeniu nacisk nie rośnie albo tabela kończy się na lub odciążeniu. Dopisz 2. obciążenie. |
| „Brak zadanego ciśnienia 0,05 MPa w pierwszym obciążeniu – nie można obliczyć E1” (oraz warianty z innym naciskiem i „drugim obciążeniu”/„E2”) | błąd | W gałęzi nie ma stopnia o nacisku granicy Δp (tolerancja 0,0005 MPa). Popraw Δp albo dopisz stopień. |
| „Za mało stopni (min. 3 różne naciski) w pierwszym obciążeniu – nie można obliczyć E1” (i „drugim”/„E2”) | błąd | Metoda DIN – za mało punktów do paraboli. |
| „Osiadanie nie rośnie w przedziale obliczeniowym – nie można obliczyć E1” (lub „E2”) | błąd | PN: albo ; DIN: . Sprawdź osiadania (kolejność, przecinki, znak). |
| „Przedział Δp: nacisk „do” musi być większy niż „od”” | błąd | „Δp do” ≤ „Δp od” (tylko PN). |
| „E2 poniżej wymagania (112,5 < 120 MPa)” | ostrzeżenie | mniejsze od wymaganego. |
| „Io powyżej wymagania (4,75 > 2,2)” | ostrzeżenie | większe od dopuszczalnego. |
Badania płytą LPD
| Komunikat | Poziom | Przyczyna i co zrobić |
|---|---|---|
| „Punkt n (opis): wpisz s1, s2 i s3 albo Evd z urządzenia” | błąd | Wiersz ma tylko część osiadań. |
| „Punkt n (opis): osiadanie i Evd muszą być dodatnie” | błąd | Wpisano 0 lub wartość ujemną. |
| „Punkt n (opis): wzór Evd = 22,5/s̄ dotyczy płyty 300 mm i obciążnika 10 kg – wpisz Evd z urządzenia” | błąd | Inna płyta lub masa; wpisz z urządzenia. |
| „Punkt n (opis): Evd poniżej wymagania (75,0 < 80 MPa)” | ostrzeżenie | punktu mniejsze od wymaganego. |
Gdy punkt nie ma opisu, komunikat zaczyna się od „Punkt n:” (bez nawiasu).
Inne sytuacje
- „Podgląd PDF” jest nieaktywny – VSS: w tabeli są mniej niż 2 stopnie z p i s; LPD: żaden punkt nie ma wyniku.
- Badania nie ma w oknie „Generuj karty…” – ten sam powód.
- Po zmianie programu obciążeń wyniki „skaczą” – zmiana programu ustawia nowe Δp. Sprawdź pola Δp (zob. uwagę w Płyta i obliczenia).
- „Ktoś inny zmienił to badanie – rozstrzygnij konflikt” – badanie edytowano równocześnie w innym miejscu. W oknie konfliktu wybierz swoją wersję albo wersję z serwera.