Dokumentacja › Geodezja i mapy

24. Punkty na mapę

Rysunek sytuacyjny badań w skali – punkty z symbolami i opisami (flaga, tabelka), podkłady DXF, WMS i skany, obszary, modele z izoliniami i mapą barwną (IDW, TIN, wielomian, kriging), objętości, linie przekrojów i hektometraż. Wynik – arkusz PDF z ramką, legendą i tabliczką, natywny DXF z blokami PUNKT oraz GeoJSON.

W aplikacji: Geodezja → Punkty na mapę

Wstęp

Moduł „Punkty na mapę” rysuje plan sytuacyjny badań zlecenia w zadanej skali. Odpowiada modułowi „Punkty na mapę” programu GIMSGEO (podręcznik GIMSGEO, s. 100–103), ale jest od niego znacznie rozbudowany: zamiast pojedynczego zestawu warstwic rysunek może mieć dowolnie wiele modeli (izolinie i mapy barwne), podkłady, obszary, obiekty rysowane ręcznie oraz linie przekrojów geotechnicznych.

Co moduł robi:

  • umieszcza na arkuszu punkty badań (otwory, sondowania CPT/CPTU, DMT, DP, FVT) albo punkty zestawu geodezyjnego, każdy z symbolem (grupy wg rodzaju badania, statusu albo wartości) i opisem – nazwą, flagą do 4 pól albo tabelką do 4 × 3 komórek;
  • przelicza współrzędne do układu płaskiego rysunku (PUWG 1992, PUWG 2000 strefy 5–8 i inne układy płaskie z listy), a układy geograficzne (WGS84) – automatycznie do PUWG 1992;
  • pod danymi rysuje podkłady: mapę DXF (np. mapę zasadniczą), obraz z serwisu WMS (ortofotomapa GUGiK, mapa topograficzna, KIEG, GESUT, mapy geologiczne PIG-PIB) oraz skany map kalibrowane punktami kontrolnymi lub plikiem TFW;
  • z wartości w punktach liczy modele – siatki wartości interpolowane metodą IDW, TIN (trójkąty Delaunaya), wielomianową albo krigingiem – i rysuje z nich izolinie (warstwice) i mapę barwną; model może też pochodzić z siatki terenu (ASC), z tekstów rzędnych podkładu DXF, z różnicy dwóch powierzchni albo z operacji na siatkach;
  • liczy objętości (np. humusu do zdjęcia) w obszarach;
  • pozwala rysować obiekty (wieloboki, linie, skarpy, teksty, obrazy), tworzyć przekroje geotechniczne przez wskazane badania i nanosić badania projektowane;
  • składa wynik na arkuszu (A4–A0 lub format własny) z ramką, siatką współrzędnych, strzałką północy, podziałką, legendą i tabliczką, także z podziałem na wiele arkuszy.

Skąd bierze dane. Punkty – z badań zlecenia (współrzędne i rzędne z kart otworów i sondowań) albo z zestawu geodezyjnego. Warstwy gruntu do modeli „Grunt” – z otworów i stratygrafii CPT. Oś hektometrażu – z zestawu geodezyjnego.

Dokąd oddaje dane. Linie przekrojów i modele w rzędnych trafiają do przekrojów geotechnicznych („Otwórz przekrój”), obszary – do grup danych (filtr w generatorze kart, raporcie zbiorczym i statystykach), rzędne z modelu i kilometraż rzutu – do badań. Arkusz eksportuje się do PDF, SVG, PNG i DXF, a punkty, izolinie i obszary – do GeoJSON, TXT, ASC i XLSX.

Uwaga. Układ współrzędnych w całym module: X – północ, Y – wschód (konwencja geodezyjna). W pliku DXF i GeoJSON jest odwrotnie: X (lub pierwsza współrzędna) – wschód, Y – północ.

Układ ekranu

Moduł „Punkty na mapę” – rysunek „Plan sytuacyjny” zlecenia „Budowa hali magazynowej”

  1. „Dodaj” – nowy rysunek. Nowy rysunek dostaje nazwę „Mapa N”, skalę 1:1000, arkusz A4 poziomo, obszar badań z marginesem 10 m, domyślne grupy punktów i włączone linie przekrojów.
  2. Lista rysunków – nazwa i skala (np. „1:2000”). Kliknięcie otwiera rysunek; menu pozycji zawiera m.in. „Kopiuj / przenieś do zlecenia…”.
  3. „Podgląd PDF” – arkusz w pełnym rozmiarze z panelem eksportu (patrz Generowanie kart).
  4. „Generuj karty…” – wydruk wielu rysunków naraz z kolejnymi numerami załączników.
  5. „Kosz” – usunięte rysunki (można je przywrócić).
  6. Nazwa rysunku – zmiana nazwy; obok rodzaj karty „rysunek punktów”.
  7. „Historia” – poprzednie wersje rysunku.
  8. „Edytor rysunku” – okno rysowania obiektów, przekrojów i badań projektowanych (patrz Edytor rysunku).
  9. „DXF natywny (warstwy, bloki z atrybutami)” – plik DXF we współrzędnych terenowych (patrz Eksport DXF).
  10. „Eksport GIS…” – GeoJSON, TXT, ASC, XLSX (patrz Eksport GIS).
  11. Podgląd – arkusz w pomniejszeniu, odświeżany na bieżąco. W podglądzie można przeciągać flagi i tabelki punktów (dwuklik przywraca położenie domyślne).

Edytor składa się z sekcji (od góry): „Parametry podstawowe”, „Arkusz”, „Tabliczka”, „Obszary i maski”, „Podkład mapowy”, „Skan mapy (podkład)”, „Znacznik”, „Grupy punktów”, „Etykieta / flaga”, „Tabelka przy punkcie” (tylko przy rodzaju opisu „Tabelka”), „Siatka obliczeniowa”, „Modele”, „Objętości w obszarach”, „Hektometraż” i „Linie przekrojów”. Wszystkie zmiany zapisują się automatycznie.

Wprowadzanie danych

Parametry podstawowe i arkusz

Sekcje „Parametry podstawowe” i „Arkusz”

  1. „Zestaw punktów” – źródło punktów rysunku.
  2. „Układ wyjściowy” – układ płaski rysunku.
  3. „Skala 1:” – skala rysunku.
  4. „Łącz punkty linią” – łamana przez punkty w kolejności zestawu.
  5. „Arkusz z ramką i siatką współrzędnych” – arkusz o stałym formacie; wyłączony – arkusz dopasowany do zasięgu punktów (bez ramki, legendy i tabliczki).
  6. „Format” i „Orientacja”.
  7. „Siatka – krok” i „Siatka – styl”.
  8. „Zaokrąglenie położenia” – zaokrąglenie lewego dolnego rogu okna mapy.
  9. „Położenie okna”, „Strzałka północy”, „Podziałka liniowa”.
  10. Marginesy arkusza.
  11. „Opis ramki” – podział pomocniczy kresek i opisy współrzędnych na brzegach.
Pole Jednostka Opis Uwagi
„Zestaw punktów” – „Wszystkie badania zlecenia” albo „Zestaw: ‹nazwa›” (zestawy geodezyjne zlecenia) Domyślnie wszystkie badania. Tylko badania mają rodzaj i status (grupy), głębokość, zwierciadło wody i grunt.
„Układ wyjściowy” – „Jak w zestawie (geograficzny → 1992)” albo jeden z układów płaskich (PUWG 1992, PUWG 2000 strefy 5–8 i in.) Gdy źródło jest w WGS84, rysunek jest w PUWG 1992 (EPSG:2180).
„Skala 1:” – 1:200, 1:500, 1:1000, 1:2000, 1:5000, 1:10000 Rozmiary symboli i tekstów są w mm arkusza, niezależnie od skali.
„Łącz punkty linią” – Łamana przez punkty Warstwa DXF „POLACZENIE”.
„Format” – A4, A3, A2, A1, A0, „Własny” „Własny” – pola „Szerokość [mm]” i „Wysokość [mm]” (210–1500 mm, domyślnie 1000 × 1100 mm; orientacja ignorowana).
„Orientacja” – „Poziomo”, „Pionowo” Tylko formaty A.
„Siatka – krok” m „Auto (… m)”, 10, 20, 50, 100, 200, 500, 1000, 2000, 5000 Auto – najmniejszy krok, którego oczko ma na arkuszu co najmniej 50 mm (1:2000 → 100 m, 1:500 → 50 m).
„Siatka – styl” – „Linie”, „Krzyże”, „Kropki”, „Brak” Domyślnie „Krzyże”.
„Zaokrąglenie położenia” m 10, 50, 100 Lewy dolny róg okna mapy zaokrąglany do wielokrotności, jeśli dane się mieszczą.
„Położenie okna” – „Automatyczne”, „Ręczne” „Ręczne” – pola „Y (wschód) lewego dolnego rogu [m]” i „X (północ) lewego dolnego rogu [m]”; przy podziale na arkusze ignorowane.
„Strzałka północy”, „Podziałka liniowa” – Elementy w polu legendy Domyślnie włączone.
„Margines lewy / prawy / górny / dolny [mm]” mm Marginesy strony Domyślnie 20 / 10 / 10 / 10 mm, zakres 0–50 mm. Podpowiedź: GeoPlan zaleca 20 mm.
„Podział pomocniczy” – „1 (brak)”, 2, 5 Liczba podziałów kroku siatki kreskami na brzegu ramki; domyślnie 5.
„Opis: góra / dół / lewo / prawo” – Opisy liczbowe współrzędnych na brzegach ramki Wyłączenie zostawia same kreski.

Gdy zasięg badań nie mieści się w oknie mapy, pod sekcją pojawia się ostrzeżenie: „Zasięg badań (… × … m) nie mieści się w oknie mapy (… × … m) w skali 1:…. Zmień skalę lub format arkusza.”

Podział na arkusze

Podział rysunku 1:500 na arkusze A3

  1. „Dziel na arkusze” – rysunek dzielony na arkusze o oknie mapy z formatu i skali.
  2. „Zakładka [mm]” – zakładka sąsiednich arkuszy (0–50 mm, domyślnie 10 mm).
  3. „Arkusz przeglądowy” – dodatkowa strona „Przegląd” w mniejszej skali z granicami i numerami arkuszy (warstwa ARKUSZE) i tabliczką „Układ arkuszy”.
  4. „Pomiń arkusze bez punktów” – arkusze bez żadnego punktu nie są drukowane (na przeglądzie zostaje sam prostokąt bez numeru).
  5. Informacja o podziale – np. „Podział: 3 × 4 = 12 arkuszy” (z liczbą pominiętych pustych).
  6. „Arkusz w podglądzie” – który arkusz pokazać w podglądzie („Przegląd”, 1, 2…).

Limit to 64 arkusze; powyżej pojawia się komunikat „Zbyt wiele arkuszy (…). Zmniejsz skalę lub zwiększ format.” i rysunek jest drukowany jak bez podziału. Każdy arkusz podziału ma w tabliczce numer „i/N” i podpisy arkuszy sąsiednich; modele i strefy są liczone dla sumy arkuszy, więc izolinie łączą się na stykach.

Tabliczka, obszary i maski

Sekcje „Tabliczka” i „Obszary i maski”

  1. „Tytuł” (oraz „Temat”, „Data”) – pola tabliczki; puste = wartość domyślna (szara podpowiedź).
  2. „Opracował” (oraz „Podpis”).
  3. „Z listy współrzędnych…” – nowy obszar z wklejonej listy wierzchołków.
  4. „Działka z ULDK…” – obszar działki ewidencyjnej pobrany z usługi ULDK (GUGiK) dla wybranego punktu.
  5. „Kopiuj obszary z rysunku…” – kopia obszarów z innego rysunku zlecenia.
  6. „Obszar badań (obrys punktów + margines)” – automatyczny obszar: otoczka wypukła punktów powiększona o margines.
  7. „Margines [m]” obszaru badań (domyślnie 10 m).
  8. „Współrzędne…” – edycja wierzchołków obszaru (obok „TXT” – zapis wierzchołków do pliku tekstowego).
  9. „Grupa danych…” – tworzy grupę danych z badań leżących w obszarze.
  10. „Na obiekt rysunku…” – kopiuje obszar jako wielobok na warstwę obiektów edytora rysunku (obok „Usuń”).

Tabliczka (widoczna tylko przy włączonym arkuszu):

Pole Wartość domyślna (gdy puste)
„Tytuł” „Mapa dokumentacyjna”
„Temat” nazwa projektu zlecenia
„Data” data zlecenia
„Opracował” –
„Podpis” –

Tabliczka zawiera ponadto firmę i jej logo, skalę, numer załącznika i (przy podziale) numer arkusza. Gdy legenda nie mieści się na arkuszu, pojawia się: „Legenda nie mieści się na arkuszu: pominięto … pozycji. Zwiększ format lub zmień orientację.”

Obszar – pola każdego obszaru:

Pole Jednostka Opis
„Nazwa” – Nazwa w legendzie i etykiecie; obok pole powierzchni [m²]
„Kolor linii”, „Linia” (ciągła / przerywana), „Grubość [mm]” mm Obrys
„Wypełnienie”, kolor, „Krycie [%]” % Wypełnienie obszaru
„Etykieta”, „Powierzchnia w etykiecie” – Nazwa (i powierzchnia) w środku obszaru
„Szrafura” – wzór, „Skok [mm]”, kolor, „Grubość [mm]” mm Kreskowanie (w DXF – linie)
„Punkty konturu” – „Wielkość [mm]”, kolor, „Wys. numerów [mm]” mm Kółka i numery wierzchołków
„Kąt opisu [°]”, „Wys. opisu [mm]” °, mm Obrót i wysokość nazwy (domyślnie 0° i 2,5 mm)

W oknie „Z listy współrzędnych…” podajesz „Nazwa”, „Kolejność” („X Y (X = północ)” albo „Y X (Y = wschód)”) i „Układ” wierzchołków; obszar zapisuje się w swoim układzie i jest przeliczany do układu rysunku.

Pod listą obszarów są dwa wybory:

  • „Maska (widoczność warstwic i mapy barwnej)” – izolinie i mapa barwna są widoczne tylko wewnątrz sumy zaznaczonych obszarów;
  • „Do interpolacji użyj tylko punktów z obszarów” – do modeli trafiają tylko punkty z sumy zaznaczonych obszarów.

Obie listy zawierają „Obszar badań” i obszary własne. Modele mogą mieć własną maskę i własny filtr punktów (patrz Modele).

Podkład mapowy

Podkład zapisuje się w zleceniu (jest wspólny dla wszystkich rysunków), a jego użycie – widoczność, kolory, rozjaśnienie, kolejność – ustawia się w każdym rysunku osobno.

Sekcja „Podkład mapowy” – podkład WMS „Ortofotomapa GUGiK”

  1. „Wczytaj DXF…” – nowy podkład z pliku DXF.
  2. „Dodaj podkład WMS…” – nowy podkład z serwisu WMS.
  3. „Użyj w tym rysunku” – podkład bierze udział w rysunku; obok nazwa podkładu (edytowalna), opis źródła (plik i układ albo tytuł, serwer i warstwy WMS) oraz kosz („Usuń podkład …” – usuwa podkład ze zlecenia i ze wszystkich rysunków).
  4. „Widoczny” – podkład WMS rysowany (wyłączenie zostawia ustawienia).
  5. „Drukowany” – podkład trafia na wydruk PDF.
  6. „Nad danymi” – podkład rysowany nad punktami i modelami (domyślnie pod nimi).
  7. „Krycie” – krycie obrazu WMS 0–100 % (co 5 %).
  8. „Niżej (pod inne podkłady)” / „Wyżej (nad inne podkłady)” – kolejność podkładów.
  9. „Skala szarości” – obraz w odcieniach szarości; metoda: „Średnia z kolorów”, „Jasność” albo „Luminancja”.
  10. „1-bit (czarno-biały)” – progowanie (suwak „Próg”, domyślnie 128).
  11. „Kolor” – „ciemne piksele w kolorze, jasne przezroczyste” (np. niebieski rysunek ze skanu).
  12. „Dodaj legendę WMS” – pobiera obrazy legend warstw z serwisu (GetLegendGraphic); „Wczytaj legendę z pliku…” – własny obraz legendy; „Usuń legendę”. Opis każdej legendy można zmienić. Legenda trafia do legendy arkusza tylko przy włączonym „Drukowany”.

Pod ustawieniami WMS widać stan pobierania: „Ładowanie…”, „Obraz pobrany.” albo „Nie udało się pobrać: …”, ostrzeżenie o warunkach licencji serwisu („Sprawdź warunki druku serwisu: …”) oraz przypomnienie „Podkład WMS nie jest eksportowany do DXF.”

Ustawienia podkładu DXF w rysunku

  1. Nazwa podkładu (obok: plik i układ; pod spodem zasięg „N …–…, E …–… m”).
  2. „Rozjaśnienie” – 0–100 % (co 5 %, domyślnie 60 %); kolor każdej warstwy jest mieszany z bielą: c′=round(c+(255−c)⋅p/100)c' = \mathrm{round}\big(c + (255 - c)\cdot p/100\big) dla każdego kanału RGB.
  3. „Nad danymi”.
  4. „Drukuj” – podkład na wydruku i w DXF.
  5. „Wyżej” / „Niżej” – kolejność.
  6. „Szukaj warstwy…” – filtr listy warstw.
  7. „Włącz wszystkie” / „Wyłącz wszystkie” – dotyczy warstw widocznych po filtrze.
  8. Warstwa – widoczność warstwy DXF.
  9. „Kolor” warstwy (domyślnie z ACI pliku).
  10. „Grubość [mm]” warstwy (domyślnie 0,12 mm). W kolumnie „Obiekty” – liczba obiektów warstwy.

Jeśli zasięg podkładu nie przecina zasięgu badań, pojawia się ostrzeżenie: „Podkład nie pokrywa się z punktami badań – sprawdź układ współrzędnych, skalę i osie”.

Wczytanie podkładu DXF

Okno „Wczytaj podkład DXF”

  1. „Plik DXF” – DXF ASCII (linie, polilinie, łuki, okręgi, teksty, bloki), do 30 MB.
  2. „Nazwa” podkładu (domyślnie nazwa pliku).
  3. „Układ współrzędnych” pliku – lista układów płaskich; domyślnie układ zlecenia (geograficzny → PUWG 1992).
  4. „Skala dokumentu [m / jednostkę]” – mnożnik jednostek pliku; ustawiany z nagłówka $INSUNITS (0, 6 → 1; 1 cal → 0,0254; 2 stopa → 0,3048; 4 mm → 0,001; 5 cm → 0,01; 7 km → 1000).
  5. „Zamień osie X↔Y” – dla plików z zamienionymi osiami.
  6. „Tylko obiekty w zasięgu zlecenia (+500 m)” – odrzuca obiekty dalsze niż 500 m od prostokąta badań (zmniejsza rozmiar).
  7. Tabela warstw – „Warstwa” (z dopiskiem „(wyłączona)”, gdy warstwa jest wyłączona w pliku), „Kolor”, „Obiekty”.
  8. Rozmiar wyniku – limit 8 MB; obok zasięg podkładu i lista pominiętych obiektów (np. „Pominięto: SPLINE 3”).

Przycisk „Importuj” zapisuje podkład w zleceniu i włącza go w bieżącym rysunku. Gdy wynik przekracza 8 MB: „Wynik zajmuje … MB (limit 8 MB). Zaznacz «Tylko obiekty w zasięgu zlecenia (+500 m)» albo wczytaj mniejszy plik.”

Podkład WMS – „Dodaj serwis”

Okno „Dodaj podkład WMS” – serwis „SMGP 1:50 000” (PIG-PIB) po teście połączenia

  1. Lista serwisów pogrupowana; domyślnie grupa GUGiK: „Ortofotomapa”, „Mapa topograficzna”, „KIEG działki i budynki”, „GESUT”.
  2. Grupa PIG-PIB (mapy geologiczne): „SMGP 1:50 000” (Szczegółowa Mapa Geologiczna Polski) i „SOPO” (osuwiska). Kosz obok serwisu usuwa go z listy.
  3. „Dodaj serwis” – własny serwis na liście organizacji.
  4. „Test połączenia” – pobiera GetCapabilities: tytuł i wersję, opis i warunki, listę układów (CRS) z zaznaczeniem układu rysunku („Układ rysunku PUWG 1992 jest obsługiwany.” albo „Serwis nie obsługuje układu …”), listę warstw z wyszukiwarką („Szukaj warstwy…”), pole „Format” (image/png, image/jpeg) i „Przezroczyste tło”.
  5. „Dodaj do zlecenia” – aktywny, gdy zaznaczono co najmniej jedną warstwę („Zaznacz co najmniej jedną warstwę.”).

Obraz jest pobierany jednym zapytaniem GetMap dla ramki mapy rysunku (do 2048 px). Serwis musi zezwalać na pobieranie z przeglądarki (CORS) – inaczej: „Serwer nie zezwala na pobranie z przeglądarki (CORS)”. Lista serwisów jest zapisywana w organizacji; zlecenie bez organizacji ma listę tylko do odczytu.

Formularz „Dodaj serwis”

  1. „Nazwa serwisu”.
  2. „Adres serwisu” (https://…).
  3. „Wersja WMS” – „WMS 1.3.0” albo „WMS 1.1.1”.
  4. „Grupa serwisu” – istniejąca grupa albo „Nowa grupa…” (pole „Nazwa grupy”).
  5. „Zapisz serwis”.

Arkusz z ortofotomapą GUGiK pod danymi

Rysunek demonstracyjny ma podkład „Ortofotomapa GUGiK” wyłączony („Widoczny”). Po włączeniu ortofotomapa wypełnia całe okno mapy pod modelami, obszarami i punktami.

Skan mapy (podkład)

Skan (np. mapa z archiwum, plan z PDF zapisany jako obraz) jest zapisywany w rysunku – PNG, JPG lub WEBP, łącznie do 8 MB na rysunek (większe obrazy są zmniejszane). Skan trzeba skalibrować, inaczej nie jest rysowany.

Sekcja „Skan mapy (podkład)” po wczytaniu skanu

  1. „Wczytaj skan…” – jeden lub kilka plików.
  2. „Scal widoczne…” – łączy widoczne, skalibrowane skany w jeden obraz (oszczędza limit 8 MB).
  3. Lista skanów – przełącznik widoczności, nazwa, rozmiar w pikselach, MB i stan („Skalibrowany” / „Nieskalibrowany”), kolejność „Wyżej” / „Niżej”. Pod listą: „Skany: N, łącznie … MB z 8 MB”.
  4. „Nazwa skanu”.
  5. „Krycie [%]” (domyślnie 60 %).
  6. „Rozjaśnienie [%]” (domyślnie 0 %).
  7. „Skala szarości”, „1-bit (czarno-biały)”, „Kolor” – jak dla WMS.
  8. Stan kalibracji, np. „Nieskalibrowany”, „Skalibrowany: 4 pkt, błąd RMS 0,02 m, piksel …”, „Skalibrowany z pliku TFW…”, „Skalibrowany wg rogów przekątnej…”.
  9. „Kalibruj…” – okno kalibracji (obok „Przesuń…” – przesunięcie skalibrowanego skanu w oknie mapy).
  10. „Zapisz TFW” – plik world file kalibracji.
  11. Układ pliku TFW – układ, w którym zapisano / czyta się TFW.
  12. „Wczytaj TFW…” – kalibracja z pliku .tfw, .jgw, .pgw, .wld lub .txt (6 liczb); obok „Usuń kalibrację” i „Usuń skan”.

Skan skalibrowany w innym układzie niż rysunek jest przeliczany przybliżeniem afinicznym (siatka 5 × 5 pikseli z narożnikami, metoda najmniejszych kwadratów); pod skanem widać „maks. odchyłka … m”, a gdy przekracza ona 0,5 mm na wydruku, ostrzeżenie „Odchyłka przekracza 0,5 mm na wydruku w skali 1:…”.

Kalibracja skanu

Okno „Kalibracja skanu” – 4 punkty kontrolne

  1. „Zoom” skanu w oknie.
  2. „Punkty kontrolne” – kalibracja punktami: wybierz wiersz, kliknij punkt na skanie (np. krzyż siatki), wpisz jego współrzędne.
  3. „Wg rogów” – kalibracja bez obrotu z rogów skanu.
  4. „Układ współrzędnych punktów”.
  5. Tabela punktów – „Nr”, „u [px]”, „v [px]” (piksel; wypełniany kliknięciem), „X (północ)”, „Y (wschód)”, „Odchyłka [m]”; minimum 4 wiersze.
  6. „Dodaj punkt”.
  7. Ocena dopasowania – np. „Błąd RMS 0,02 m”.
  8. „Zapisz kalibrację”.

Kalibracja „Wg rogów”

  1. „Dwa rogi (przekątna)” – współrzędne lewego dolnego i prawego górnego rogu skanu.
  2. „Jeden róg + skala + DPI” – jeden róg, skala mapy i rozdzielczość skanu.
  3. „Lewy dolny” / „Lewy górny” – który róg podajesz.
  4. „Zadaj z mapy” – wskazanie rogu kliknięciem w oknie mapy.
  5. „Skala mapy 1:”.
  6. „Rozdzielczość [dpi]” (z dopiskiem „(z pliku)”, gdy obraz ma zapisane DPI).

Wzory kalibracji – w sekcji Kalibracja skanu – wzory.

Znacznik i grupy punktów

Sekcje „Znacznik” i „Grupy punktów”

  1. „Kształt” znacznika domyślnego: „Koło”, „Kwadrat”, „Trójkąt”, „Krzyżyk”, „Szachownica”.
  2. „R [mm]” – promień (domyślnie 1,2 mm); obok „Wypełnienie” i „Linia” (kolory).
  3. „Bez wypełnienia” – sam obrys.
  4. „Grupy punktów wg rodzaju badania i statusu” – włącza grupy (wyłączenie wymaga potwierdzenia „Wyłączyć grupy punktów?”).
  5. „Przywróć domyślne grupy”.
  6. „Symbole wg wartości…” – grupy z przedziałów wartości pola (obok, gdy istnieją, „Usuń grupy wg wartości”).
  7. „Nazwa” grupy (nazwa w legendzie); kolumna „Punkty” – liczba punktów w grupie.
  8. „Widoczna” – punkty grupy niewidocznej nie są rysowane (ani wstawiane do DXF).
  9. „Kształt” grupy.
  10. „Wypełnienie” (po lewej „r [mm]”).
  11. „Linia”.
  12. „Bez wypełnienia”. Dalsze kolumny (przewiń tabelę w prawo): „Czcionka [mm]”, „dX [mm]”, „dY [mm]” – opis punktów grupy (puste = wartości z sekcji „Etykieta / flaga”).

Punkt należy do pierwszej pasującej grupy z listy; punkt bez grupy dostaje znacznik z sekcji „Znacznik”. Punkty zestawu geodezyjnego nie mają rodzaju badania – zawsze używają znacznika z sekcji „Znacznik”. Grupy wg wartości są na początku listy i mają pierwszeństwo.

Grupy domyślne:

Grupa Reguła Kształt r [mm] Wypełnienie / linia
Projektowane status „projektowane” koło, bez wypełnienia 1,2 – / niebieska
Archiwalne status „archiwalne” kwadrat, bez wypełnienia 1,1 – / szara
Otwory wiertnicze rodzaj: otwór koło 1,2 morska / czarna
Sondowania CPT rodzaj: CPT/CPTU trójkąt 1,3 czerwona / czarna
Sondowania DMT rodzaj: DMT kwadrat 1,1 fioletowa / czarna
Sondowania DP rodzaj: DP krzyżyk 1,2 niebieska / niebieska
Sondowania FVT rodzaj: FVT szachownica 1,3 brązowa / czarna

Statusy są przed rodzajami, więc otwór projektowany dostaje symbol „Projektowane”.

Przydział ręczny punktu do grupy

  1. „— punkt —” – punkt do przypisania.
  2. „— grupa —” – grupa docelowa.
  3. „Przypisz”.

Punkt przypisany ręcznie należy do wybranej grupy niezależnie od reguł (rodzaj, status, wartość). Lista przydziałów pokazuje „(brak punktu)”, gdy badanie usunięto; „×” usuwa przydział, „Usuń przydziały ręczne” – wszystkie (z potwierdzeniem).

Symbole wg wartości

Okno „Symbole wg wartości”

  1. „Pole” – „Głębokość badania [m]”, „Głębokość ZW [m]”, „Rzędna ZW [m n.p.m.]”, „Rzędna Z [m n.p.m.]”, „D1”…„D5”. Pod polem: „Wartości w punktach: N (min – max)”.
  2. „Równe przedziały” – przedziały o równej szerokości od minimum do maksimum,
  3. „Liczba przedziałów” (1–10).
  4. „Granice ręczne” – liczby rozdzielone „;” lub spacją, ściśle rosnące, 2–11 liczb.
  5. „Osobny symbol „brak danych”” – grupa punktów bez wartości pola.
  6. „Przedziały” – podgląd grup: nazwa, promień i liczba punktów (np. „Głębokość badania [m]: 1,4 – 4,93 · r 0,8 mm · 5”); grupa „brak danych” ma r = 1 mm.

„Utwórz grupy” dodaje grupy do listy. Na rysunku demonstracyjnym (12 badań, głębokości 1,4–12 m, 3 równe przedziały) granice to 1,4; 4,93; 8,47; 12 m, a promienie 0,8; 1,4; 2,0 mm.

Przedział ma postać [a; b)[a;\ b), ostatni [a; b][a;\ b]. Wielkość znacznika rośnie z przedziałem (wzór w sekcji Interpretacja). Grupy trafiają na początek listy i zastępują wcześniejsze grupy wg wartości.

Etykieta / flaga

Sekcja ustala rodzaj opisu punktu. „Rodzaj”: „Nazwa” (sam numer punktu), „Flaga (do 4 pól)” albo „Tabelka” (sekcja „Tabelka przy punkcie”).

Sekcja „Etykieta / flaga” – flaga z podziałem na komórki

  1. „Rodzaj”.
  2. „A1” …
  3. „A4” – pola flagi (od góry).
  4. „Czcionka [mm]”.
  5. „dX [mm]” i „dY [mm]” – odsunięcie flagi od znacznika.
  6. „Kąt [°]” – obrót flagi lub tabelki.
  7. „Tło flagi” (obok „Tekst” – kolor tekstu).
  8. „Krycie tła [%]” (0–100).
  9. „Podział flagi na komórki” – linie między polami; bez – pola scalone w jedno tło.
  10. „Grunt (pole „Grunt” w flagach i tabelkach)” – symbol gruntu (lista gruntów z kodami, np. „gp – Glina piaszczysta”).
  11. „Wielkość gruntu” – „głębokość stropu [m]”, „głębokość spągu [m]”, „miąższość [m]”, „rzędna stropu [m n.p.m.]”, „rzędna spągu [m n.p.m.]”, „udział [%]”.
  12. „Opisy punktów” – lista opisów przesuniętych ręcznie (przeciąganiem w podglądzie): nazwa punktu, przesunięcie „dx; dy mm”, „×” – przywróć jeden; „Przywróć położenie domyślne” – wszystkie (z potwierdzeniem).

Pola flagi i tabelki:

Pole Opis Atrybut DXF
„Nazwa” numer punktu NAZWA
„Z (rzędna)” rzędna punktu [m n.p.m.] Z
„KLM” kilometraż (zestaw geodezyjny) KLM
„D1”…„D5” kolumny dodatkowe zestawu geodezyjnego D1…D5
„Grunt” wielkość gruntu wybranego w polach 10–11 SOIL
„Głębokość badania [m]” otwór – spąg ostatniej warstwy; CPT/DMT/FVT – największa głębokość odczytu; DP – głębokość początkowa + liczba odczytów × krok GLEB
„Głębokość ZW [m]” najpłytsze zwierciadło wody (tylko otwory) ZW_GLEB
„Rzędna ZW [m n.p.m.]” Z−hZWZ - h_{ZW}, 2 miejsca ZW_RZ
nazwy modeli rysunku wartość modelu w punkcie MODEL_‹ID›

Flaga z podziałem na komórki na arkuszu (Nazwa, Z, Głębokość badania)

Flaga ma szerokość w=nmax⁡⋅f⋅0,55+1,5w = n_{\max}\cdot f\cdot 0{,}55 + 1{,}5 mm i wysokość h=k⋅f⋅1,2+0,8h = k\cdot f\cdot 1{,}2 + 0{,}8 mm, gdzie nmax⁡n_{\max} – najdłuższy tekst w znakach, ff – czcionka [mm], kk – liczba niepustych pól. Puste pola są pomijane. Flagę łączy ze znacznikiem cienka linia odniesienia.

Uwaga. W danych rysunku istnieje ustawienie „bez tła flagi”, ale w edytorze nie ma przełącznika – przezroczystą flagę uzyskasz przez „Krycie tła [%]” = 0 (do weryfikacji).

Tabelka przy punkcie

Sekcja „Tabelka przy punkcie”

  1. „Wiersze” (1–4).
  2. „Kolumny” (1–3).
  3. „Miejsca po przecinku” (0–3, domyślnie 2).
  4. „Kolor tekstu”.
  5. „Brak danej” – „– (kreska)” albo „puste”.
  6. „dX [mm]” (oraz „dY [mm]”) – odsunięcie tabelki.
  7. Pole komórki (np. „Nazwa”).
  8. Tło komórki.
  9. „bez tła”.
  10. „wspólny” – kolor tekstu komórki jak w polu 4 (wyłącz, aby ustawić własny).
  11. „miejsca: wsp.” – miejsca po przecinku komórki (wspólne albo 0–3).

Pod sekcją jest podgląd tabelki na przykładzie (np. „P-1: Z 98,6; głęb. 5; ZW 96,8”). Domyślna tabelka 2 × 2: Nazwa | Z (rzędna) / Głębokość badania | Rzędna ZW. Legenda arkusza pokazuje wzór tabelki („Opis punktu (tabelka)”) z jednostkami. Model może mieć własną tabelkę (pole „Tabelka” modelu: „Jak w rysunku” / „Własna”) – używana jest tabelka pierwszego widocznego modelu z tabelką własną.

Siatka obliczeniowa i modele

Model to warstwa rysunku z siatką wartości: izolinie, mapa barwna, strzałki spływu, strefy zalegania. Modele rysowane są od dołu listy w górę.

Sekcje „Siatka obliczeniowa” i „Modele”

  1. „Wspólna siatka dla wszystkich modeli” – jedna siatka węzłów dla modeli, różnic, objętości i linii modeli na przekroju: „Odstęp węzłów [m]”, „Punkt bazowy X (północ) [m]”, „Punkt bazowy Y (wschód) [m]” (także wskazanie w oknie mapy), „Zasięg na wschód [m]”, „Zasięg na północ [m]”. Wyłączona – „Każdy model liczy własną siatkę (zależną od zasięgu punktów i okna mapy).”
  2. „Rzędne badań z modelu…” – wartość modelu w punkcie badania wpisywana jako rzędna badania (domyślnie zaznaczone badania bez rzędnej).
  3. „Dodaj model” – menu rodzajów modelu.
  4. Lista modeli – nazwa (edytowalna), kliknięcie wybiera model do edycji.
  5. „Ukryj model …” / „Pokaż model …” (oko); obok „W górę”, „W dół”.
  6. „Duplikuj model …” (obok kosz „Usuń model …”).
  7. „Źródło punktów” – „Jak w rysunku”, „Wszystkie badania zlecenia” albo zestaw geodezyjny.
  8. „Wielkość” – pole punktu: „Z (rzędna)”, „KLM”, „D1”…„D5”, „Grunt”, „Głębokość badania [m]”, „Głębokość ZW [m]”, „Rzędna ZW [m n.p.m.]”, „Parametr CPT (sondowania)”.
  9. „Interpolacja” – „IDW (odwrotne odległości)”, „TIN (trójkąty, liniowo)”, „Wielomianowa (powierzchnia trendu)”, „Kriging”.

Pod polem „Wielkość” widać liczbę punktów, np. „26 punktów z wartością”. Przy mniej niż 3 punktach: „Za mało punktów z wartością (N) – model nie zostanie narysowany”. Przycisk „Kopiuj na warstwę obiektów…” zamienia izolinie w linie edytora rysunku (zamknięte – wieloboki), opisy – w teksty.

Dodawanie modelu

  1. „Z punktów” – interpolacja wartości w punktach.
  2. „Teren z pliku ASC…” – siatka NMT w formacie Esri ASCII Grid (izolinie i mapa barwna wprost z siatki).
  3. „Teren z tekstów podkładu DXF…” – siatka z liczb (rzędnych pikiet) warstw tekstowych podkładu DXF.
  4. „Różnica powierzchni (A − B)” – operacja na dwóch modelach (np. miąższość nasypu = teren − strop gruntu rodzimego); operand może być „Stała rzędna…”.
  5. „Operacja na siatkach (a·A + b·B + c…)” – „Operacja”: A − B, A + B, C = a·A + c, C = a·A + b·B + c, C = a·A·B + c, C = a·A^b + c, C = A / B; stałe a, b, c; „Tylko dodatnie (miąższość)”; „Warunki wyniku C” („Jeśli C ≤”, „Jeśli C ≥”) i siatka warunku W („Jeśli W ≤”, „Jeśli W ≥”), opcjonalnie tylko w obszarach.
  6. „Zasięg zalegania gruntów” – strefy gruntów na zadanym poziomie („Poziom”: „Głębokość [m]” albo „Rzędna [m n.p.m.]”, wartość, „Symbole gruntów przy otworach”); granica stref: maska modelu lub ramka mapy.

Model z gruntu, IDW i podpowiedź metody

Model „Strop gliny piaszczystej (gp)” – IDW

  1. „Wielkość” = „Grunt”.
  2. „Zbiór gruntów” – „Pojedynczy grunt”, kategoria gruntów organizacji (np. „Gliny”) albo „Własna lista”; obok „Grunt” (symbol).
  3. „Wielkość gruntu” – strop, spąg, miąższość, rzędne stropu/spągu, udział [%] (dla udziału – zakres „Cały profil”, „Głębokość [m p.p.t.]” albo „Rzędne [m n.p.m.]”).
  4. „Interpolacja”.
  5. „Potęga IDW” (domyślnie 2; wartość ≤ 0 → 2).
  6. Podpowiedź metody – „Dla tego pola zalecana: liniowa (TIN)” + „Zastosuj” (grunt → TIN, zwierciadło wody → IDW).
  7. Liczba punktów z wartością.

Pola „Grunt” i „Parametr CPT” wymagają punktów badań – przy źródle „zestaw geodezyjny” pojawia się ostrzeżenie, np. „Pole „Grunt” wymaga punktów badań (warstwy otworów i stratygrafia CPT) – zestaw geodezyjny nie ma wartości gruntu. Wybierz źródło „Wszystkie badania zlecenia”.”

Kriging

Ustawienia krigingu zwykłego z wariogramem

  1. „Model” wariogramu – „sferyczny”, „wykładniczy”, „gaussowski”.
  2. „Nugget C₀”.
  3. „Próg częściowy C”.
  4. „Zasięg a [m]”.

Puste pola = parametry dopasowane automatycznie (pod polem „auto: …”). Wykres pokazuje wariogram empiryczny (punkty, wielkość ~ liczba par) i model (linia). Przy małej liczbie punktów: „Za mało par punktów (N punktów) do wiarygodnego wariogramu – kriging działa, ale parametry warto wpisać ręcznie albo użyć IDW.”; przy mniej niż 3 punktach: „Kriging wymaga co najmniej 3 punktów z wartością pola.”

Wybór punktów i izolinie

Wybór punktów i izolinie modelu „Rzędna terenu” (TIN)

  1. „Obszary punktów” – „Jak w rysunku”, „Bez filtra obszarów”, „Wybrane obszary”.
  2. „Położenie punktów” – „Wewnątrz obszarów” / „Poza obszarami”.
  3. „Wartość od” / „Wartość do” – pomija punkty o wartości spoza zakresu („bez ograniczenia”).
  4. „Punkty modelu (N z M)…” – lista punktów; odznaczony punkt jest pomijany w obliczeniu (nadal rysowany na mapie).
  5. „Izolinie” – włącza izolinie modelu.
  6. „Cięcie” – odstęp izolinii w jednostkach pola (obok „Kolor”, „Grubość [mm]”).
  7. „Opisuj co N-tą” (domyślnie 1 – każdą).
  8. „Pogrubiaj co N-tą” (0 – wyłączone); obok „Grubość pogrubionej [mm]” (domyślnie 2 × grubość).
  9. „Wysokość opisu [mm]” (obok „Miejsca po przecinku” – auto lub liczba).
  10. „Położenie opisu” – „Na izolinii (przerwa w linii)”, „Obok izolinii”, „Poziomo przy linii (dotychczasowe)”.
  11. „Wygładzanie (Chaikin)” (obok „Kolor z klas skali barw” – wymaga skali w przedziałach).
  12. „Opisy ręczne…” – okno „Opisy izolinii”: przeciągnij odcinek przez izolinie, opis pojawi się w każdym punkcie przecięcia; opisy ręczne zastępują automatyczne („Wyczyść opisy izolinii” usuwa je).

Rozwijana lista „Izolinie (N)” pozwala każdej izolinii nadać własny kolor, grubość i etykietę („domyślnie”, „tak”, „nie”). Nad wyborem punktów są: „Pokaż triangulację (tylko podgląd)” (dla TIN), „Punkty pomocnicze (N)…” – dodatkowe punkty z wartością klikane w oknie mapy (lub „Wskaż etykietę” z liczby podkładu DXF), wpływające tylko na ten model – i „Rysuj punkty pomocnicze na wydruku”.

Podgląd triangulacji TIN modelu „Rzędna terenu” (szare krawędzie trójkątów) i punkt pomocniczy 98,3

Mapa barwna, strzałki spływu, maska

Mapa barwna, strzałki spływu, maska i operacje na siatce

  1. „Mapa barwna” (obok „Krycie [%]”, 5–100, domyślnie 70 %).
  2. „Tylko w obrysie punktów” – mapa barwna przycięta do otoczki wypukłej punktów.
  3. „Skala” – „Paleta ciągła” albo „Przedziały” (tabela klas „od”, „do”, „kolor”; „Wczytaj paletę” i zapis palety w organizacji).
  4. „Paleta” – „ryzyko”, „głębokość”, „teren” lub kolory „Kolor początkowy”/„Kolor końcowy” (i „Kolor środkowy”); „Odwróć paletę”.
  5. Pasek barw – „X”, „Y”, „Szerokość”, „Wysokość” [mm arkusza]; puste = położenie automatyczne w legendzie.
  6. „Resetuj położenie” paska.
  7. „Strzałki kierunku spływu” – strzałki w dół spadku powierzchni („Położenie”: „Siatka” lub „Przy punktach”, rozstaw, „Kolor”, „Opis w legendzie”).
  8. „Maska” modelu – „Jak w rysunku”, „Bez maski”, „Wybrane obszary”.
  9. „Dodaj operację” – operacje na siatce modelu wykonywane po kolei: „W obszarach” (wartość lub „Brak danych (wytnij)” wewnątrz / poza obszarami), „Wartość stała, gdy brak danych”, „Uzupełnij pojedyncze węzły” („Węzeł bez danych z co najmniej 5 z 8 sąsiadami z danymi – średnia sąsiadów.”), „Wygładzanie 3 × 3” („Liczba przejść” 1–10).

Objętości w obszarach

Sekcje „Objętości w obszarach” i „Hektometraż”

  1. „Eksport XLSX” – tabela objętości do arkusza „Objętości”.
  2. „Tytuł obliczenia” (domyślnie „Obliczenie objętości w obszarach”).
  3. „Model (miąższość lub różnica powierzchni)” – model, którego siatka jest całkowana.
  4. „Gęstość objętościowa γ [t/m³]” – „Typowo 1,2–2,0 t/m³”; podana – dochodzi kolumna „Masa [t]”.
  5. Tabela – „+/−” (znak obszaru w sumie: „+ dodaje, − odejmuje obszar w wierszu „Razem””), „Obszar”, „Powierzchnia [m²]”, „Średnia [m]”, „Objętość [m³]”, „Masa [t]”, wiersz „Razem”. „Obszary w obliczeniu” – które obszary liczyć.
  6. „Hektometraż wzdłuż”.
  7. „Początek [m]”.
  8. „Rzuty badań na oś”.

Przykład z danych demonstracyjnych (model „Miąższość humusu”, γ = 1,6 t/m³): Obszar A – 50 173,4 m², średnio 0,335 m, V=16 790,9V = 16\,790{,}9 m³, masa 16 790,9⋅1,6=26 865,416\,790{,}9 \cdot 1{,}6 = 26\,865{,}4 t. Gdy siatka pokrywa obszar tylko częściowo, przy wierszu pojawia się ostrzeżenie o pokryciu.

Hektometraż i linie przekrojów

Sekcje „Hektometraż” i „Linie przekrojów”

  1. „Hektometraż wzdłuż” – zestaw geodezyjny z osią (np. „Oś drogi dojazdowej”); „—” – bez osi.
  2. „Początek [m]” – kilometraż pierwszego punktu osi w metrach (385000 → 385+000).
  3. „Rzuty badań na oś” – odcinek od badania do jego rzutu na oś i opis kilometrażu (warstwa DXF „RZUTY_OSI”).
  4. „Limit odległości od osi [m] (0 – bez limitu)”.
  5. „Opis kilometrażu rzutu”. Obok przycisk „Zapisz kilometraż rzutu w badaniach…” – tabela „Badanie”, „Kilometraż obecny”, „Kilometraż rzutu”, „Od osi [m]”, „Zmiana” i opcja „Nadpisz istniejący kilometraż”.
  6. „Pokaż linie przekrojów” – linie przekrojów geotechnicznych zlecenia na mapie (warstwa „PRZEKROJE”, wpis legendy „Linia przekroju geotechnicznego”).
  7. „Kolor” (domyślnie czerwony #c62828).
  8. „Grubość [mm]” (domyślnie 0,5 mm).
  9. „Pokaż na mapie: ‹przekrój›” – wybór przekrojów.
  10. „Oznaczenie” – litera końców (np. „C” → C – C′); puste = automatycznie z nazwy przekroju. Przekrój bez współrzędnych: „brak współrzędnych – nie rysowany”.

Oś jest rysowana cienką czerwoną linią z kreskami i opisami co 100 m (np. „385+200”); w legendzie „Oś i hektometraż”.

Edytor rysunku

Okno „Edytor rysunku” służy do rysowania obiektów na warstwach, tworzenia przekrojów przez badania i nanoszenia badań projektowanych. Obiekty zapisują się w rysunku na bieżąco i są eksportowane do PDF, DXF (warstwy „RYS_‹nazwa warstwy›”) i GeoJSON.

Okno „Edytor rysunku”

  1. „Zaznacz” – wybór i przesuwanie obiektów (Shift+klik i ramka – wiele obiektów, strzałki przesuwają, Delete usuwa).
  2. „Linia” (oraz „Wielobok”, „Prostokąt”, „Elipsa”) – klikaj kolejne wierzchołki, Enter/Esc kończy (wielobok także klik w pierwszy wierzchołek); prostokąt i elipsę przeciągasz (Shift – kwadrat / koło).
  3. „Skarpa” – wierzchołki krawędzi górnej, Enter, potem dolnej, Enter; kreskowanie skarpy i opcja „Opisuj rzędne krawędzi” (legenda „Skarpa”). Obok „Tekst”.
  4. „Obszar” – rysuje obszar sekcji „Obszary i maski”.
  5. „Przekrój” – nowy przekrój geotechniczny przez kolejno wskazane badania. Obok „Z podkładu” – kopiowanie linii DXF podkładu („Kopiuj do rysunku” albo „Utwórz obszar”).
  6. „Projektowane” – klik tworzy badanie projektowane o kolejnej nazwie (pola „Rodzaj badania projektowanego”, „Prefiks nazwy”, „Numer startowy”, „Krok numeracji”); przeciągnięcie badania projektowanego przesuwa je (po potwierdzeniu „Przesunąć badanie …?” z tabelą „Było / Będzie”).
  7. „Przyciąganie” do wierzchołków podkładu, punktów i obszarów (Alt chwilowo wyłącza); „Krawędzie” – także do najbliższego punktu na krawędzi. Obok „Wstaw obraz…” (PNG, JPG, WEBP; zmniejszany do 1600 px i 300 KB; razem do 1 MB).
  8. „Szybki wybór…” (oraz „Wklej w miejscu”, „Znajdź i zamień…”, „Usuń spoza ramki…”).
  9. „Cofnij” / „Ponów”.
  10. „Powiększ” / „Pomniejsz” arkusza.
  11. „Warstwy” – aktywna warstwa (punkt), widoczność, blokada, nazwa, liczba obiektów, kolejność, „Wyczyść warstwę”, „Usuń warstwę”, „Dodaj warstwę”, „Przenieś zaznaczone na warstwę”, „Na wierzch” / „Na spód”.
  12. Pasek stanu – układ, współrzędne kursora „X … · Y …” (z dopiskiem „przyciągnięto”), wymiary rysowanego obiektu.

Skróty: Ctrl+C / V / D – kopiuj / wklej / duplikuj, Ctrl+Shift+V – wklej w miejscu (np. z innego rysunku zlecenia), Ctrl+G / Ctrl+Shift+G – grupuj / rozgrupuj (przyciski „Grupuj”, „Rozgrupuj”), Ctrl+klik – jeden obiekt grupy, dwuklik wierzchołka – zaokrąglenie, Ctrl+Z – cofnij. Zaznaczony obiekt ma panel stylu: kolor i grubość linii, „Rodzaj linii”, wypełnienie i krycie, „Kreskowanie”, dla tekstu „Treść”, wielkość, kąt, „Tło”, „Pogrubienie”; tabelę wierzchołków „X (północ)”, „Y (wschód)” i listę współrzędnych do wklejenia.

Linia przekroju → „Otwórz przekrój”

Narzędzie „Przekrój” – panel „Nowy przekrój przez badania”

  1. „Przekrój” – włącz narzędzie (wymaga, by źródłem punktów rysunku były badania zlecenia).
  2. „Nowy przekrój przez badania” – „Klikaj kolejne badania na arkuszu.”; lista wskazanych badań, „Cofnij punkt” (lub Backspace).
  3. „Utwórz przekrój (N)” – aktywny od 2 badań (lub Enter / prawy przycisk myszy).

Powstaje przekrój geotechniczny o kolejnej wolnej nazwie („Przekrój A-A′”, „Przekrój B-B′”…, po Z – liczby rzymskie) z badaniami w kolejności wskazania, odległościami ze współrzędnych i liniami widocznych modeli w rzędnych (np. „Rzędna terenu”) – odpowiednik GeoPlan „Przenieś modele na przekrój”. Komunikat „Utworzono „Przekrój C-C′”” ma akcję „Otwórz przekrój”, która przechodzi do modułu Przekroje geotechniczne. Linia nowego przekroju od razu pojawia się na mapie.

Generowanie kart i eksport

Podgląd PDF i panel karty

Podgląd PDF – panel karty

  1. „Nr załącznika” – wzór numeru, np. $1$; zmienna w $…$ rośnie dla kolejnych kart (np. 2.$4$c → 2.4c, 2.5c…).
  2. „Język karty”.
  3. „Skala szarości” – wydruk w odcieniach szarości.
  4. „Wydruk eko” – „bez wypełnień barwnych – kontury i szrafury”.
  5. „PDF” – plik PDF (nazwa mapa_punktow_‹nazwa›.pdf).
  6. „DXF (CAD)” – DXF arkusza (rysunek w mm arkusza).
  7. „SVG”.
  8. „PNG”.
  9. „Edytor” – powrót do edytora.

Przy podziale na arkusze PDF zawiera arkusz przeglądowy (jeśli włączony) i kolejne arkusze. „Generuj karty…” drukuje wiele rysunków naraz z kolejnymi numerami załączników.

Dane na arkuszu

Arkusz „Plan sytuacyjny” 1:2000, A3

Element Kiedy się pojawia
Ramka, opis współrzędnych na brzegach (kreski główne i pomocnicze), siatka (krzyże/linie/kropki) „Arkusz z ramką i siatką współrzędnych”
Strzałka północy, podziałka liniowa ze skalą przełączniki w sekcji „Arkusz”
Podkłady DXF (rozjaśnione), WMS, skany podkład użyty, widoczny i „Drukowany”/„Drukuj”; skan skalibrowany i widoczny
Mapy barwne, izolinie z opisami, strzałki spływu, strefy zalegania widoczne modele
Obszary (obrys, wypełnienie, szrafura, etykieta, punkty konturu) obszary i obszar badań
Obiekty edytora rysunku, skarpy z opisami rzędnych widoczne warstwy obiektów
Oś z hektometrażem, rzuty badań na oś „Hektometraż wzdłuż”, „Rzuty badań na oś”
Linie przekrojów z oznaczeniami końców (A – A′) „Pokaż linie przekrojów”
Punkty – symbole grup, flagi / tabelki, linia łącząca zawsze; flagi wg „Rodzaj”
Legenda: grupy punktów (z co najmniej jednym punktem), wzór opisu („Opis punktu (od góry)” / „(tabelka)”), izolinie („Warstwice co … – ‹model›”), strzałki, obszary, strefy gruntów, skarpa, oś, linia przekroju, paski barw modeli, legendy WMS; w nagłówku nazwa układu (np. „PUWG 1992”) przy arkuszu
Tabliczka: firma i logo, „Temat”, „Tytuł”, „Data”, „Skala”, „Opracował”, „Nr załącznika”, „Podpis”, „Arkusz” (i/N) przy arkuszu

Eksport DXF natywny

Przycisk „DXF natywny (warstwy, bloki z atrybutami)” zapisuje plik mapa_punktow_‹nazwa›.dxf we współrzędnych terenowych (jednostki – metry, $INSUNITS = 6; DXF X = wschód, Y = północ). W odróżnieniu od „DXF (CAD)” z podglądu (arkusz w mm) ten plik można nałożyć na mapę zasadniczą w programie CAD. Bez punktów: „Brak punktów ze współrzędnymi”.

Bloki. Każdy punkt to wstawienie bloku na warstwie PUNKTY:

  • PUNKT – punkt bez grupy: okrąg o promieniu 1 i krzyż ±1,4 (jednostka bloku = promień znacznika), skala wstawienia = promień w metrach terenu;
  • PUNKT_‹id grupy› (np. PUNKT_drill, PUNKT_cpt) – kształt grupy (koło, kwadrat, trójkąt, krzyżyk, szachownica), kolor wstawienia z koloru linii grupy; punkty grup niewidocznych nie są wstawiane.

Bloki mają atrybuty: zawsze NAZWA oraz pola flagi – Z, KLM, D1…D5, SOIL, GLEB, ZW_GLEB, ZW_RZ, MODEL_‹ID›. Atrybuty stoją obok symbolu (przesunięcie 1,8 promienia, wysokość = czcionka), kolejne wiersze co 1,3 wysokości. Ręczne przesunięcie opisu (przeciąganie) przenosi się na atrybuty. W trybie tabelki atrybuty są ukryte (zostają jako dane), a tabelka jest rysowana osobno.

Warstwy:

Warstwa Zawartość
PUNKTY bloki PUNKT / PUNKT_‹grupa› z atrybutami
POLACZENIE łamana „Łącz punkty linią” (ACI 8)
TABELKI, TABELKI_TLA, TABELKI_TEKST tabelki punktów: obrysy, tła (SOLID), teksty
OBSZARY obrysy, szrafury, punkty konturu z numerami, nazwy obszarów
WARSTWICE, WARSTWICE_OPIS izolinie i opisy rysunku bez modeli (bazowy kolor ACI 32)
WARSTWICE_‹nazwa modelu›, …_OPIS izolinie i opisy modelu (nazwa do 31 znaków)
ZALEGANIE_‹nazwa modelu›, …_OPIS granice i symbole stref zalegania
SPLYW_‹nazwa modelu› strzałki kierunku spływu
HEKTOMETRAZ oś, kreski i opisy co 100 m
RZUTY_OSI rzuty badań na oś
PRZEKROJE linie przekrojów z oznaczeniami końców
PODKLAD_‹warstwa› warstwy podkładu DXF (widoczne, drukowane; kolor bez rozjaśnienia)
RYS_‹warstwa obiektów› obiekty edytora rysunku (powtórzenia nazw dostają _2, _3…)
RAMKA, SIATKA, LEGENDA, TABLICZKA elementy arkusza (gdy arkusz włączony)
ARKUSZE obrysy arkuszy podziału (zamiast ramki jednego arkusza)

Podkład WMS i skany nie trafiają do DXF. Grubości nadpisanych izolinii nie są przenoszone (kolor tak).

Eksport GIS

Okno „Eksport GIS”

  1. „Model” – model, którego punkty, izolinie i siatkę eksportujesz.
  2. „Punkty modelu (NAME, X, Y, VALUE, KIND, MODEL)” – tylko model z punktów.
  3. „Izolinie modelu (VALUE)”.
  4. „Obszary (NAME, AREA_M2)”.
  5. „Obiekty rysunku (LAYER, KIND)” – z wyborem „Warstwa obiektów” („Wszystkie widoczne” lub jedna warstwa).
  6. „Układ współrzędnych” – „WGS84 (EPSG:4326)” – „Zgodnie z RFC 7946 (długość, szerokość geograficzna).” albo „Układ rysunku (…)” – „Odstępstwo od RFC 7946: współrzędne płaskie (wschód, północ) i pole „crs” – czytają je QGIS i GDAL.”
  7. „Pobierz GeoJSON” – plik mapa_gis_‹nazwa›.geojson; pusty wynik: „Brak elementów do zapisania”.
  8. „Izolinie do TXT” – izolinie_‹model›.txt („Model nie ma izolinii”).
  9. „Siatka do ASC” – siatka modelu w formacie Esri ASCII Grid, siatka_‹model›.asc, z maską („Brak siatki modelu (za mało punktów albo brak danych)”).
  10. „Punkty modelu do XLSX” – punkty_modelu_‹model›.xlsx („Model nie ma punktów z wartością”).

Interpretacja i obliczenia

Współrzędne i skala

Punkt terenu (X,Y)(X, Y) [m] (X – północ, Y – wschód) przechodzi na arkusz [mm] w skali 1:M1:M:

sx=xokna+(Y−Y0)⋅1000M,sy=yokna+hokna−(X−X0)⋅1000Ms_x = x_{okna} + (Y - Y_0)\cdot\frac{1000}{M},\qquad s_y = y_{okna} + h_{okna} - (X - X_0)\cdot\frac{1000}{M}

gdzie (X0,Y0)(X_0, Y_0) – lewy dolny róg okna mapy w terenie, (xokna,yokna)(x_{okna}, y_{okna}) – lewy górny róg okna mapy na arkuszu [mm], hoknah_{okna} – wysokość okna [mm] (oś sys_y arkusza skierowana w dół). Automatyczny krok siatki to najmniejsza wartość s∈{10,20,50,100,200,500,1000,2000,5000}s \in \{10, 20, 50, 100, 200, 500, 1000, 2000, 5000\} m, dla której s⋅1000/M≥50s\cdot 1000/M \ge 50 mm.

Siatka modelu

Model z punktów liczony jest na siatce węzłów nad prostokątem punktów (albo nad oknem mapy, obszarami objętości lub wspólną siatką obliczeniową): nx=60n_x = 60 kolumn (wschód) i

ny=max⁡(10, round(60⋅Xmax⁡−Xmin⁡Ymax⁡−Ymin⁡))n_y = \max\left(10,\ \mathrm{round}\left(60\cdot\frac{X_{\max}-X_{\min}}{Y_{\max}-Y_{\min}}\right)\right)

wierszy (północ). Model wymaga co najmniej 3 punktów z wartością. Przy wspólnej siatce (sekcja „Siatka obliczeniowa”) węzły wyznacza odstęp, punkt bazowy i zasięg.

Interpolacja IDW (odwrotne odległości)

v(q)=∑iwi vi∑iwi,wi=1di p,di=(Xi−Xq)2+(Yi−Yq)2v(q) = \frac{\sum_i w_i\,v_i}{\sum_i w_i},\qquad w_i = \frac{1}{d_i^{\,p}},\qquad d_i = \sqrt{(X_i - X_q)^2 + (Y_i - Y_q)^2}

  • viv_i – wartość w punkcie ii, pp – „Potęga IDW” (domyślnie 2);
  • gdy di2<10−9d_i^2 < 10^{-9} m² (punkt w odległości poniżej ok. 0,03 mm), v(q)=viv(q) = v_i;
  • używane są wszystkie punkty modelu (bez promienia wyszukiwania); poza otoczką wypukłą punktów IDW ekstrapoluje (wartości dążą do średniej ważonej).

Większa potęga daje „płaskie” otoczenie punktów i ostre przejścia między nimi; p=1p = 1 – powierzchnia gładsza, bardziej uśredniona.

TIN – triangulacja Delaunaya

Punkty są łączone w trójkąty Delaunaya (algorytm Bowyera–Watsona: punkt po punkcie usuwa się trójkąty, w których okręgu opisanym leży nowy punkt, i łączy krawędzie powstałej dziury z punktem). Wartość w węźle qq leżącym w trójkącie ABCABC to interpolacja liniowa we współrzędnych barycentrycznych:

Δ=(YB−YC)(XA−XC)+(XC−XB)(YA−YC)\Delta = (Y_B - Y_C)(X_A - X_C) + (X_C - X_B)(Y_A - Y_C)

λ1=(YB−YC)(Xq−XC)+(XC−XB)(Yq−YC)Δ,λ2=(YC−YA)(Xq−XC)+(XA−XC)(Yq−YC)Δ,λ3=1−λ1−λ2\lambda_1 = \frac{(Y_B - Y_C)(X_q - X_C) + (X_C - X_B)(Y_q - Y_C)}{\Delta},\quad \lambda_2 = \frac{(Y_C - Y_A)(X_q - X_C) + (X_A - X_C)(Y_q - Y_C)}{\Delta},\quad \lambda_3 = 1 - \lambda_1 - \lambda_2

v(q)=λ1vA+λ2vB+λ3vCv(q) = \lambda_1 v_A + \lambda_2 v_B + \lambda_3 v_C

Węzeł należy do trójkąta, gdy λ1,λ2,λ3≥−10−9\lambda_1, \lambda_2, \lambda_3 \ge -10^{-9}. Węzły poza otoczką wypukłą punktów nie mają wartości – izolinie TIN kończą się na obrysie punktów (nie są ekstrapolowane). TIN odtwarza wartości w punktach dokładnie i nie tworzy fałszywych ekstremów, dlatego jest zalecany dla stropów i spągów gruntów.

Interpolacja wielomianowa (powierzchnia trendu)

Wielomian drugiego stopnia dopasowany metodą najmniejszych kwadratów (przy mniej niż 6 punktach – płaszczyzna):

v(u,w)=c0+c1u+c2w+c3u2+c4uw+c5w2,u=X−Xˉs, w=Y−Yˉs, s=max⁡i(∣Xi−Xˉ∣,∣Yi−Yˉ∣)v(u, w) = c_0 + c_1 u + c_2 w + c_3 u^2 + c_4 u w + c_5 w^2,\qquad u = \frac{X - \bar X}{s},\ w = \frac{Y - \bar Y}{s},\ s = \max_i\big(|X_i - \bar X|, |Y_i - \bar Y|\big)

Współczynniki z równań normalnych ATA c=ATvA^{\mathsf T}A\,c = A^{\mathsf T}v (z regularyzacją 10−910^{-9} na przekątnej). Powierzchnia trendu nie przechodzi przez punkty – pokazuje ogólny spadek.

Kriging zwykły

Wariogram empiryczny w 12 przedziałach odległości do połowy największej odległości między punktami:

γ^(h)=1N(h)∑(i,j)12 (vi−vj)2\hat\gamma(h) = \frac{1}{N(h)}\sum_{(i,j)} \tfrac12\,(v_i - v_j)^2

Modele wariogramu (C0C_0 – nugget, CC – próg częściowy, aa – zasięg; dla h≤0h \le 0: γ=0\gamma = 0):

Model γ(h)\gamma(h)
sferyczny C0+C(1,5ha−0,5h3a3)C_0 + C\left(1{,}5\frac{h}{a} - 0{,}5\frac{h^3}{a^3}\right) dla h<ah < a; C0+CC_0 + C dla h≥ah \ge a
wykładniczy C0+C(1−e−3h/a)C_0 + C\left(1 - e^{-3h/a}\right)
gaussowski C0+C(1−e−3h2/a2)C_0 + C\left(1 - e^{-3h^2/a^2}\right)

Dla modeli wykładniczego i gaussowskiego aa jest zasięgiem praktycznym (95 % progu). Dopasowanie automatyczne przeszukuje zasięg a=2hmax⁡⋅r/40a = 2h_{\max}\cdot r/40 (r=1…40r = 1…40) i udział nuggetu 0–50 % (co 5 %), a CC wyznacza ważoną metodą najmniejszych kwadratów (wagi = liczba par N(h)N(h)). Wartość w węźle – predyktor krigingu zwykłego z układu (n+1)×(n+1)(n+1)\times(n+1) z mnożnikiem Lagrange'a (suma wag = 1).

Izolinie

Poziomy izolinii:

tk=⌈vmin⁡Δ⌉Δ+k Δ≤vmax⁡t_k = \left\lceil \frac{v_{\min}}{\Delta} \right\rceil \Delta + k\,\Delta \le v_{\max}

gdzie Δ\Delta – „Cięcie”, vmin⁡,vmax⁡v_{\min}, v_{\max} – zakres wartości węzłów (bez węzłów poza otoczką dla TIN; dla wspólnej siatki – zakres wartości punktów). Linie wyznacza algorytm marching squares na siatce węzłów; odcinki zamykające pierścienie na brzegu siatki są pomijane. Wygładzanie Chaikina (2 iteracje) zastępuje każdy odcinek (a,b)(a, b) punktami 0,75a+0,25b0{,}75a + 0{,}25b i 0,25a+0,75b0{,}25a + 0{,}75b (końce linii otwartej zostają). Przykład: model „Rzędna terenu” (wartości 97,6–100,2), cięcie 0,25 m, „Opisuj co N-tą” = 2, „Pogrubiaj co N-tą” = 4 → opisane izolinie co 0,5 m, pogrubione co 1,0 m.

Strzałki kierunku spływu

Kierunek strzałki jest przeciwny do gradientu siatki (pochodne interpolacji dwuliniowej w oczku): u⃗=−∇v/∣∇v∣\vec u = -\nabla v / |\nabla v|; przy ∣∇v∣<10−6|\nabla v| < 10^{-6} m/m strzałki nie ma. Rozstaw domyślny – największa liczba postaci 1,2,5⋅10n1, 2, 5 \cdot 10^n nie większa niż 25 mm⋅M/100025\ \text{mm}\cdot M/1000 (1:500 → 10 m, 1:1000 → 20 m).

Objętości

Objętość w obszarze to całka powierzchni siatki modelu (np. miąższości) po wieloboku – suma graniastosłupów nad oczkami:

V=∑oczkaAoczko ∩ obszar⋅v(sˊrodek cięz˙kosˊci wycinka)V = \sum_{\text{oczka}} A_{\text{oczko}\,\cap\,\text{obszar}}\cdot v(\text{środek ciężkości wycinka})

Oczko przycinane jest wielobokiem (Sutherland–Hodgman), wartość w środku ciężkości wycinka – interpolacja dwuliniowa (oczko w całości w obszarze: średnia 4 węzłów × pole oczka). Oczka z węzłem bez danych są pomijane i nie wchodzą do pola pokrytego ApokrA_{pokr}.

hˉ=VApokr,m=V⋅γ\bar h = \frac{V}{A_{pokr}},\qquad m = V\cdot\gamma

Wiersz „Razem”: ∑±A\sum \pm A, ∑±V\sum \pm V, ∑±m\sum \pm m ze znakiem obszaru; średnia „Razem” = ∑±V/∑±Apokr\sum \pm V / \sum \pm A_{pokr}.

Kalibracja skanu – wzory

Transformacja piksel (u,v)(u, v) → teren (u w prawo, v w dół od lewego górnego rogu obrazu):

Y=a u+b v+c,X=d u+e v+fY = a\,u + b\,v + c,\qquad X = d\,u + e\,v + f

  • 2 punkty – podobieństwo z odbiciem osi v (dokładne): Y=p u+q v+cY = p\,u + q\,v + c, X=q u−p v+fX = q\,u - p\,v + f;
  • ≥ 3 punkty – transformacja afiniczna metodą najmniejszych kwadratów (osobno Y i X, na współrzędnych scentrowanych); 3 punkty – „Brak nadmiarowych punktów – błąd nie jest sprawdzalny”.

Odchyłka punktu i błąd średni:

ri=(Yi′−Yi)2+(Xi′−Xi)2,RMS=1n∑ri2r_i = \sqrt{(Y_i' - Y_i)^2 + (X_i' - X_i)^2},\qquad RMS = \sqrt{\frac{1}{n}\sum r_i^2}

Próg ostrzeżenia – 0,5 mm na wydruku: rlim⁡=0,5⋅M/1000r_{\lim} = 0{,}5\cdot M/1000 m (1:2000 → 1,0 m). Kalibracja „Jeden róg + skala + DPI” – rozmiar piksela

p=kres⋅0,0254⋅MskanDPIp = k_{res}\cdot\frac{0{,}0254\cdot M_{skan}}{DPI}

(kresk_{res} – zmniejszenie obrazu przy wczytaniu), „Dwa rogi” – osobne skale osi z przekątnej, bez obrotu. Plik TFW zawiera a,d,b,ea, d, b, e oraz (c,f)(c, f) środka lewego górnego piksela oryginału.

Symbole wg wartości – wzory

Równe przedziały: bk=vmin⁡+k (vmax⁡−vmin⁡)/nb_k = v_{\min} + k\,(v_{\max} - v_{\min})/n, granice wewnętrzne zaokrąglone do 0,01. Promień znacznika przedziału k=0…n−1k = 0…n-1:

rk=0,8+1,2 kn−1 mm(zaokr. do 0,1; n=1: r=1,2 mm)r_k = 0{,}8 + \frac{1{,}2\,k}{n - 1}\ \text{mm}\quad(\text{zaokr. do }0{,}1;\ n = 1:\ r = 1{,}2\ \text{mm})

Hektometraż i rzuty

Znaczniki hektometrażu stoją co 100 m od ⌈(S0+Lacc)/100⌉⋅100\lceil (S_0 + L_{acc})/100 \rceil\cdot 100, gdzie S0S_0 – „Początek [m]”, LaccL_{acc} – długość osi do początku odcinka; opis w formacie km+m (385200 → „385+200”). Rzut badania – najbliższy punkt osi; badanie leżące przed początkiem lub za końcem osi nie dostaje rzutu, a przy limicie odległości badania dalsze od osi są pomijane.

Typowe problemy

Komunikat Przyczyna i rozwiązanie
„Zasięg badań (… × … m) nie mieści się w oknie mapy (… × … m) w skali 1:…. Zmień skalę lub format arkusza.” Zmniejsz skalę (1:2000 zamiast 1:1000), zwiększ format albo włącz „Dziel na arkusze”.
„Legenda nie mieści się na arkuszu: pominięto … pozycji. Zwiększ format lub zmień orientację.” Ukryj zbędne modele/grupy albo zwiększ arkusz.
„Zbyt wiele arkuszy (…). Zmniejsz skalę lub zwiększ format.” Limit 64 arkuszy.
„Podkład nie pokrywa się z punktami badań – sprawdź układ współrzędnych, skalę i osie” Zły układ pliku DXF, skala dokumentu (mm zamiast m) albo zamienione osie – zaznacz „Zamień osie X↔Y”.
„Plik ma … MB – limit to 30 MB. Wczytaj mniejszy plik (np. wycinek mapy).” / „Wynik zajmuje … MB (limit 8 MB)…” Wytnij fragment mapy lub zaznacz „Tylko obiekty w zasięgu zlecenia (+500 m)”.
„Serwer nie zezwala na pobranie z przeglądarki (CORS)” / „Serwis nie obsługuje układu …” Serwis WMS nie nadaje się do pobierania z przeglądarki lub nie obsługuje układu rysunku – wybierz inny serwis albo zmień „Układ wyjściowy”.
„Nie udało się pobrać: …” Błąd GetMap (serwer niedostępny, zbyt duży obraz).
„Łączny rozmiar skanów rysunku przekroczyłby 8 MB (… MB). Scal widoczne skany w jeden albo usuń nieużywane.” Użyj „Scal widoczne…”.
„Plik TFW musi zawierać 6 liczb” Uszkodzony world file.
„Podaj co najmniej 2 kompletne punkty kontrolne.” / „Punkty kontrolne są zbyt blisko siebie lub leżą na jednej linii” Dodaj punkty rozłożone po całym skanie (najlepiej w narożnikach).
„Błąd przekracza 0,5 mm na wydruku (… m w skali 1:…) – sprawdź punkty.” Sprawdź punkt z największą „Odchyłką [m]”.
„Brak działki w tym punkcie” / „Nie udało się pobrać działki z ULDK” Punkt poza działką ewidencyjną lub brak dostępu do usługi ULDK.
„Za mało punktów z wartością (N) – model nie zostanie narysowany” Model wymaga ≥ 3 punktów; sprawdź pole, źródło punktów i filtr obszarów.
„Pole „Grunt” wymaga punktów badań…” / „Parametr CPT wymaga punktów badań…” Zmień „Źródło punktów” na „Wszystkie badania zlecenia”.
„Zbiór pusty – model nic nie narysuje” „Własna lista” gruntów modelu jest pusta.
„Za mało par punktów (N punktów) do wiarygodnego wariogramu…” Wpisz parametry wariogramu ręcznie albo użyj IDW.
„Model nie ma izolinii do opisania.” Włącz izolinie lub zmniejsz cięcie.
„Wymaga punktów badań (źródło punktów rysunku: badania zlecenia)” Narzędzia „Przekrój” i „Projektowane” działają tylko przy źródle „Wszystkie badania zlecenia”.
„Brak włączonego podkładu DXF z widocznymi liniami” Narzędzie „Z podkładu” wymaga podkładu DXF użytego w rysunku.
„Wskaż co najmniej 2 badania” Przekrój wymaga 2 badań.
„Aktywna warstwa jest zablokowana lub ukryta” Odblokuj/pokaż warstwę lub wybierz inną aktywną.
„Brak widocznej, odblokowanej warstwy obiektów” „Na obiekt rysunku…” wymaga warstwy do rysowania.
„Za dużo obrazów w rysunku (limit 1 MB)” Usuń obrazy z edytora rysunku.
„Brak punktów ze współrzędnymi” Eksport DXF – badania/zestaw bez współrzędnych.
„Brak elementów do zapisania” / „Model nie ma izolinii” / „Brak siatki modelu (za mało punktów albo brak danych)” / „Model nie ma punktów z wartością” Eksport GIS – zaznacz inne elementy lub wybierz inny model.

Uwaga. Przy szerokości okna ok. 1440 px długie wartości list rozwijanych (np. „Jak w zestawie (geograficzny → 1992)”, „Głębokość badania [m]” w polu A3, „Wszystkie badania zlecenia” w modelu, „Oś drogi dojazdowej”) nachodzą na sąsiednie pole, a przycisk „Zapisz kilometraż rzutu w badaniach…” wychodzi poza sekcję. To wyłącznie kwestia wyświetlania – wartości są zapisane poprawnie; przy szerszym oknie problem znika.