Dokumentacja › Dokumentacja i eksport

34. Przekroje geotechniczne

Przekroje geologiczno-inżynierskie z otworów, sondowań DP, CPT i DMT – rozmieszczenie badań wg współrzędnych, kilometrażu albo rzutu na oś z mapy, automatyczna korelacja warstw, edytor rysunku interpretacyjnego, niwelety, woda gruntowa, tabliczka i eksport do PDF, DXF, SVG i PNG.

W aplikacji: Przekroje

Wstęp

Moduł „Przekroje geotechniczne” rysuje przekroje (profile) geologiczno-inżynierskie w zadanej skali poziomej i pionowej. Na przekroju mogą się znaleźć:

  • teren – z rzędnych badań, z zestawu punktów geodezyjnych albo z rzędnych wpisanych w wierzchołkach osi;
  • słupki otworów wiertniczych z gruntem (szrafura i kolor), opisem gruntu i stanu, głębokościami lub rzędnymi spągów, stratygrafią, zwierciadłem wody, rurami piezometrów i znacznikami próbek;
  • wykresy sondowań dynamicznych (liczba uderzeń N), statycznych CPT/CPTU (qc, qt, fs, u2, Rf, M, su, φ′, ID/IL), dylatometrycznych DMT (13 parametrów) oraz serii własnych otworu – do trzech wykresów przy jednym badaniu;
  • stratygrafia CPT (słupek gruntów z interpretacji sondowania);
  • warstwy między badaniami – z automatycznej korelacji albo narysowane ręcznie w edytorze rysunku interpretacyjnego (wielokąty, linie, teksty, obrazy, poziomy projektowe);
  • linia zwierciadła wody między otworami, niwelety (z tekstu, pliku CSV lub profilu DXF), linie z modeli rysunku mapy;
  • osie rzędnych (lewa i opcjonalnie prawa), siatka, pas odległości, legenda szrafur, ramka i tabliczka rysunkowa.

Odpowiada przekrojom z podręcznika GIMSGEO (s. 87–92), rozszerzonym o oś przekroju z mapy, rysunek interpretacyjny (podobny do edytora profili SoilCloud), otwory wirtualne i zapis atrybutów wydzieleń z powrotem do otworów.

Skąd moduł bierze dane:

Dane Moduł źródłowy
Współrzędne X, Y, rzędna, kilometraż badań nagłówki badań (otwory, DP, CPT, DMT, FVT) – patrz Otwory wiertnicze
Warstwy, grunt, warstwa geotechniczna, zwierciadło, konstrukcja (piezometr), próbki, stratygrafia otwory wiertnicze, rejestr próbek
Liczba uderzeń N sondowania DP
Wyniki interpretacji i stratygrafia CPT sondowania CPT
Wyniki DMT sondowania DMT
Punkty terenu zestawy punktów modułu „Geodezja”
Linie (rzędna terenu, zwierciadło, strop/spąg gruntu) modele rysunku mapy (moduł „Mapa”)

Przekrój niczego nie kopiuje – za każdym razem rysuje się z aktualnych danych badań. Zmiana warstw otworu od razu zmienia wszystkie przekroje, na których ten otwór jest.

Dokąd moduł oddaje dane: arkusz przekroju jest kartą (PDF, DXF, SVG, PNG) i trafia do generatora wielu kart oraz do raportu zbiorczego. Edytor rysunku może zapisać warstwę geotechniczną, stratygrafię i genezę do warstw otworów oraz utworzyć otwór wirtualny.

Przekroje wzdłuż samych punktów geodezyjnych (niweleta, linie terenu) opisuje rozdział Przekroje geodezyjne.

Układ ekranu

Moduł „Przekroje” – lista przekrojów, edytor i podgląd

  1. „Dodaj” – nowy przekrój. Nazwa jest pierwszą wolną literą („Przekrój A-A′”, potem „B-B′” …). Nowy przekrój ma od razu: legendę szrafur (pole 20 × 10 mm, odstęp 5 mm, opis 3 mm), opis zwierciadła „rzędna i głębokość”, linię zwierciadła między otworami, tabliczkę standardową z ramką 0,5 mm i logo oraz pas odległości z precyzją 1.
  2. Lista przekrojów – nazwa, liczba badań i skala pozioma (np. „6 badań · 1:1000”). Kliknięcie otwiera przekrój; ikona kosza po prawej przenosi go do kosza.
  3. „Podgląd PDF” – arkusz przekroju w podglądzie wydruku z pobieraniem PDF/DXF/SVG/PNG (patrz Podgląd i eksport).
  4. „Generuj karty…” – generator wielu kart: wybrane przekroje do jednego pliku albo osobnych plików.
  5. „Kosz” – usunięte przekroje (przywracanie przez 30 dni).
  6. „Nazwa” – nazwa przekroju. Z nazwy powstaje domyślny tytuł tabliczki („Przekrój A-A′” → „Przekrój geologiczno-inżynierski A-A′”).
  7. „Historia” – poprzednie wersje przekroju z możliwością przywrócenia.
  8. Sekcje edytora – kolejno: „Badania na przekroju…” (lub „Badania i oś przekroju”), „Oś przekroju (rzut prostopadły badań)” (tylko w trybie osi), „Niwelety”, „Parametry podstawowe”, „Osie i zakres”, „Arkusz i tabliczka”, „Słupek otworu”, „Woda gruntowa”, „Opis słupka”, „Warstwy między badaniami”, „Linie z rysunku mapy”, „Wykresy sondowań (domyślne)”.
  9. Podgląd – miniatura arkusza (30 %), odświeżana po każdej zmianie.

Zmiany zapisują się automatycznie (wskaźnik obok „Historia”). Każdą zmianę pola liczbowego zatwierdza wyjście z pola (Tab, kliknięcie obok).

Uwaga. Przekrój rysuje się dopiero, gdy co najmniej jedno badanie ma położenie. Zamiast arkusza pojawia się wtedy: „Wybierz badania do przekroju (ze współrzędnymi lub kilometrażem).”, w trybie osi bez osi – „Narysuj oś przekroju na mapie (co najmniej 2 punkty).”, a gdy zakres odległości wyklucza wszystkie badania – „Zakres odległości nie obejmuje żadnego badania.”.

Wprowadzanie danych

Badania na przekroju

Sekcja ma nagłówek „Badania na przekroju (kliknij na mapie w kolejności przebiegu albo dodaj z listy)”, a w trybie osi – „Badania i oś przekroju”.

Mapa badań i lista wyboru

  1. Mapa – wszystkie badania zlecenia ze współrzędnymi. Badania na przekroju są zielone, z numerem kolejnym w nawiasie; pozostałe – szare. Kliknięcie punktu dodaje badanie na koniec listy albo je usuwa. W trybie współrzędnych kolejne badania łączy zielona linia – to przebieg przekroju.
  2. Punkt na przekroju – nazwa z numerem kolejności, np. „P-4 (1)”.
  3. „Maska nazwy” – filtr listy po fragmencie nazwy (np. „CPT”).
  4. „Rodzaj” – „Wszystkie” albo jeden rodzaj: „Otwory wiertnicze”, „Sondowania DP”, „Sondowania CPT”, „Sondowania DMT”, „Sondowania FVT” (tylko rodzaje występujące w zleceniu).
  5. Licznik – „Pasuje: N z M · na przekroju: K”.
  6. Pole wyboru badania – zaznacza badanie do dodania. Badania już na przekroju są zaznaczone na stałe (nieaktywne). Przy nazwie: rodzaj, „km …” (gdy badanie ma kilometraż), „brak km” (tryb kilometrażu bez kilometrażu), „brak XY” (badanie bez współrzędnych), „na przekroju”.
  7. „Dodaj zaznaczone (N)” – dodaje zaznaczone badania na koniec listy.
  8. „Dodaj wszystkie z listy” – dodaje wszystkie badania pasujące do filtra, których jeszcze nie ma.
  9. „Usuń wszystkie” – po potwierdzeniu („Usunąć wszystkie badania z przekroju (także ich wykresy i przesunięcia)?”) czyści listę.

Po dodaniu pojawia się komunikat „Dodano do przekroju: N”, a gdy nic nowego – „Brak nowych badań do dodania”.

Dodatkowe przyciski zależą od trybu odległości:

Tryb Przycisk / pola Działanie
„Rzut na oś z mapy” „Dodaj z listy w pasie osi ± N m” (gdy maks. odsunięcie > 0) albo „Dodaj z listy wszystkie rzutowane na oś” Dodaje badania z listy (po filtrze), które leżą w pasie wokół osi. Wymaga osi z co najmniej 2 wierzchołkami – inaczej obok jest „Najpierw wyznacz oś (min. 2 wierzchołki).”.
„Z kilometrażu” „Kilometraż od [m]”, „do [m]” (np. „0+100”, „0+300”), „Dodaj z kilometrażu od–do” Dodaje badania z listy, których kilometraż mieści się w zakresie. Kilometraż można wpisać jako liczbę metrów albo w formacie „km+m”.

Lista badań przekroju

Pod listą wyboru jest ponumerowana lista badań przekroju z ustawieniami każdego z nich.

Lista badań przekroju z wykresami

  1. Wiersz badania – numer, nazwa i opis: rodzaj; w trybie osi „km … · odsunięcie … m”; gdy badanie nie jest rysowane – powód: „poza osią (limit odsunięcia)”, „poza zakresem odległości” albo „ukryte – brak danych”.
  2. „W górę” – przesuwa badanie o jedną pozycję wyżej (tylko w trybach współrzędnych i kilometrażu; w trybie osi kolejność wynika z rzutu na oś).
  3. „W dół” – o pozycję niżej.
  4. „Usuń z przekroju” – usuwa badanie z listy (badanie w zleceniu zostaje).
  5. „Przesuń [mm]” – przesunięcie rysunkowe słupka w poziomie na arkuszu [mm], dodatnie w prawo. Odległość na osi i opis odległości się nie zmieniają – służy do rozsunięcia blisko położonych badań. Przy niezerowej wartości pojawia się „Resetuj”.
  6. Wykres – parametr wykresu: „domyślny” (z sekcji „Wykresy sondowań (domyślne)”) albo konkretny parametr. Lista zależy od rodzaju badania (tabela niżej).
  7. Kolor wykresu – kolor krzywej. Domyślnie: DP niebieski (#1976d2), CPT czerwony (#c0392b), DMT zielony (#2e7d32); kolejne wykresy: czerwony, niebieski, zielony.
  8. Krycie wykresu [%] – 5–100 %.
  9. Min / Max osi – zakres osi wykresu („min”, „max”); puste – z ustawień domyślnych albo automatycznie.
  10. „Usuń wykres”.
  11. Styl wykresu – tylko DP i serie otworu: „styl domyślny”, „schodkowy”, „liniowy”, „słupkowy”.
  12. „litologia” – tylko otwory i CPT: włącza/wyłącza słupek gruntów (otwór) albo stratygrafię CPT. Wyłączony otwór nie bierze udziału w korelacji, linii zwierciadła i edytorze „Połącz warstwy”.

Sondowania DP, CPT i DMT mają od razu jeden wykres „domyślny”; otwór wiertniczy – żadnego (wiersz pokazuje „bez wykresu” i przycisk „Dodaj parametr”). „Dodaj parametr” dopisuje kolejny wykres – przy jednym badaniu mogą być najwyżej 3 wykresy. Na zrzucie przy CPTU-1 i DP-2 dodano po drugim wykresie.

Rodzaj badania Parametry wykresu
Sondowanie DP „N (uderzenia)”
Sondowanie CPT „qc [MPa]”, „qt [MPa]”, „fs [kPa]”, „u2 [kPa]”, „Rf [%]”, „M [MPa]”, „su [kPa]”, „φ′ [°]”, „ID / IL”
Sondowanie DMT „p0 [kPa]”, „p1 [kPa]”, „γ [kN/m³]”, „σ′v0 [kPa]”, „u0 [kPa]”, „ID”, „KD”, „ED [MPa]”, „su [kPa]”, „φ′ [°]”, „M [MPa]”, „K0”, „OCR”
Otwór wiertniczy serie własne otworu (np. wilgotność, wyniki laboratoryjne wpisane jako seria); seria usunięta z otworu – „(seria usunięta)”
FVT brak wykresu (badanie może być na przekroju jako punkt odniesienia)

Wartości CPT: fs jest rysowane w kPa (wynik ×1000), „ID / IL” – dla gruntów spoistych IL, dla niespoistych ID. Wartości DMT: p0, p1, u0 i σ′v0 w kPa, pozostałe w jednostkach wyników DMT.

Oś przekroju (rzut prostopadły badań)

Sekcja jest widoczna w trybie odległości „Rzut na oś z mapy”. Oś to łamana o dowolnej liczbie wierzchołków (np. trasa drogi). Każde badanie jest rzutowane prostopadle na oś; odległość na przekroju to długość osi od pierwszego wierzchołka do rzutu, a odsunięcie – odległość badania od osi.

Rysowanie osi na mapie

  1. „Rysuj oś na mapie” – przełącza tryb mapy.
  2. Podpowiedź – przy włączonym rysowaniu: „Klik w mapę – nowy wierzchołek osi, klik w wierzchołek – usunięcie. Badania: klik w punkt.”; przy wyłączonym: „Klik w punkt badania – dodanie/usunięcie z przekroju.”.
  3. Mapa – oś jest rysowana fioletową linią przerywaną z wierzchołkami; badania na przekroju – zielone.
  4. „Dodaj z listy wszystkie rzutowane na oś” (przy maks. odsunięciu > 0: „Dodaj z listy w pasie osi ± N m”).

Sekcja „Oś przekroju (rzut prostopadły badań)”

  1. „Maks. odsunięcie od osi [m]” – badania dalej od osi nie są rysowane (na liście „poza osią (limit odsunięcia)”). „0 = bez limitu”.
  2. „Oś przez wybrane badania” – zastępuje oś łamaną przez badania z listy (w kolejności listy).
  3. „Odwróć kierunek” – odwraca kolejność wierzchołków (początek przekroju na drugim końcu).
  4. „Wyczyść oś” – usuwa wszystkie wierzchołki.
  5. „X / Y (układ zlecenia)” – współrzędne wierzchołka w układzie zlecenia (układ geograficzny – 6 miejsc po przecinku, płaski – 2). W zleceniu demonstracyjnym układem jest WGS84, więc X to szerokość (52,19…), a Y – długość geograficzna (21,01…). Zmiana przesuwa wierzchołek.
  6. „Rzędna projektowana” – rzędna projektu w wierzchołku [m n.p.m.] (np. niweleta, posadzka). Wierzchołki z tą rzędną tworzą linię projektową na przekroju, którą można też przenieść do listy niwelet.
  7. „Rzędna terenu” – rzędna terenu z pomiaru [m n.p.m.]; dołącza do linii terenu.
  8. „Usuń wierzchołek N”.
  9. „X (układ zlecenia)”, „Y (układ zlecenia)” – współrzędne nowego wierzchołka (Enter w polu Y dodaje).
  10. „Dodaj wierzchołek” – dopisuje wierzchołek na końcu osi. Bez obu współrzędnych – „Podaj X i Y wierzchołka w układzie zlecenia”.

W trybie osi pod listą wyboru badań jest dodatkowo przycisk „Dodaj z listy w pasie osi ± N m” (albo „Dodaj z listy wszystkie rzutowane na oś”) – patrz Badania na przekroju. Na liście badań przy każdym badaniu widać kilometraż rzutu i odsunięcie, np. „km 28.8 · odsunięcie 63.8 m”; przyciski „W górę”/„W dół” znikają, bo kolejność wynika z rzutu.

Bez osi sekcja podpowiada: „Włącz „Rysuj oś na mapie” i klikaj kolejne wierzchołki (dowolnie wiele – np. trasa liniowa), wpisz X, Y wierzchołków albo utwórz oś przez wybrane badania.”.

Niwelety

Niwelety to linie projektowe (np. niweleta drogi, linia terenu z projektu), rysowane na przekroju z punktów odległość–rzędna.

Sekcja „Niwelety” z jedną niweletą

  1. „Dodaj niweletę” – nowa niweleta „Niweleta N” (kolejne kolory z palety, grubość 0,4 mm, linia ciągła, opis rzędnych, precyzja 2).
  2. „Przenieś niweletę z osi do listy” – tworzy niweletę „Niweleta z osi” z rzędnych projektowanych wierzchołków osi (aktywne, gdy co najmniej 2 wierzchołki mają rzędną projektowaną).
  3. „Nazwa” – opis niwelety.
  4. „Kolor”.
  5. „Grubość [mm]” – większa od 0.
  6. „Styl” – „ciągła”, „kreskowa”, „kropkowa”.
  7. „Rzędne” – opis rzędnych w punktach załamania.
  8. „Kilometraż” – opis kilometrażu punktów.
  9. „Precyzja” – liczba miejsc po przecinku opisów (0–3).
  10. Pole punktów – jeden punkt w wierszu.
  11. „Zastosuj” – sprawdza tekst i zapisuje punkty; błędy wypisuje pod polem.
  12. „Wczytaj plik…” – wczytuje do pola plik .csv lub .txt (potem „Zastosuj”). Obok: „Z profilu DXF…” i ikona kosza „Usuń niweletę”.

Format punktów (podpowiedź pod sekcją): „km;H (np. 385+000;100.5) albo X;Y;H w trybie osi. Przecinek jest znakiem dziesiętnym.”

Format Przeliczenie Uwagi
km;H odległość = km − „Początek km [m]” km jako liczba metrów albo „385+400,50”. Kilometraż mniejszy od początku przekroju – błąd.
X;Y;H punkt rzutowany prostopadle na oś Tylko w trybie „Rzut na oś z mapy” z osią z co najmniej 2 wierzchołków.

Punkty o tej samej odległości – obowiązuje ostatni; punkty są sortowane po odległości.

Komunikaty błędów:

Komunikat Przyczyna
„X;Y;H wymaga osi przekroju (tryb „Rzut na oś z mapy”, co najmniej 2 wierzchołki)” trzy kolumny bez osi
„wiersz N: kilometraż przed początkiem przekroju” km < „Początek km [m]”
„wiersz N: nie można rzutować punktu na oś” punkt nie daje się rzutować
„potrzeba co najmniej 2 punktów” za mało poprawnych wierszy

Niweleta z profilu DXF

„Z profilu DXF…” otwiera okno „Niweleta z profilu DXF – ”. Wynik wpisuje do pola punktów niwelety – trzeba go potem zatwierdzić przyciskiem „Zastosuj”.

Okno „Niweleta z profilu DXF”

  1. „Wczytaj DXF…” – rysunek profilu podłużnego. Plik bez tekstów liczbowych i polilinii: „W pliku nie ma tekstów liczbowych ani polilinii.”; plik nieczytelny: „Nie udało się odczytać pliku DXF.”.
  2. „Źródło” – „Etykiety rzędnych (teksty)” albo „Linia (polilinia) z kalibracją”.
  3. „Wstaw do pola niwelety” – aktywne, gdy wynik ma co najmniej 2 punkty i nie ma błędów.
Pole Źródło Opis
„Warstwa DXF” oba warstwa rysunku z etykietami albo poliliniami (lista tylko warstw, które je mają)
„Rząd etykiet (pas Y)” etykiety wybór jednego rzędu etykiet (np. rzędne niwelety albo terenu na tabelce profilu) lub wszystkich
„Km pierwszej etykiety [m]”, „Km ostatniej etykiety [m]” etykiety kilometraż skrajnych etykiet; pośrednie – proporcjonalnie do położenia X
„Polilinia” polilinia wybór polilinii („N: K wierzch., X od – do”)
„X1 rysunku”, „km 1 [m]”, „X2 rysunku”, „km 2 [m]” polilinia kalibracja poziomu: dwa punkty siatki rysunku z kilometrażem
„Y1 rysunku”, „Rzędna 1 [m]”, „Y2 rysunku”, „Rzędna 2 [m]” polilinia kalibracja pionu: dwa punkty z rzędną (np. linia porównawcza i opis osi)
„Próg skoku rzędnej [m]” wynik punkty, w których rzędna zmienia się o więcej niż próg, są oznaczone na czerwono („skok rzędnej”) – zwykle błąd odczytu etykiety

Pod polami: „Długość niwelety: … m · Liczba punktów: N” oraz tabela „Lp.”, „X rys.”, „Y rys.”, „km”, „H [m]”.

Parametry podstawowe

Sekcja „Parametry podstawowe”

  1. „Odległość” – sposób wyznaczania odległości (tabela niżej).
  2. „Skala pozioma 1:” – mianownik skali poziomej (np. 500, 1000).
  3. „Skala pionowa 1:” – mianownik skali pionowej (np. 100). Przewyższenie = skala pozioma / skala pionowa (dla 1:1000 / 1:100 – dziesięciokrotne).
  4. „Poziom porównawczy” – dolna rzędna arkusza.
  5. „Początek km [m]” – kilometraż początku przekroju.
  6. „Czcionka głębokości [mm]” – wysokość opisów głębokości/rzędnych spągów.
  7. „Czcionka gruntów [mm]” – wysokość opisu gruntów przy słupkach.
  8. „Teren z zestawu geodezyjnego” – zestaw punktów modułu „Geodezja” do linii terenu albo „— tylko rzędne badań —”.
  9. „Wpisz kilometraż przy słupkach” – kilometraż pod nazwą badania.
  10. „Ukryj badania bez stratygrafii i danych” – badania bez warstw/wyników nie są rysowane.
  11. „Legenda szrafur gruntów” – legenda gruntów narysowanych na arkuszu.
  12. Pola legendy – widoczne po włączeniu legendy (tabela niżej).
Pole Jednostka Opis Domyślnie / zakres
„Odległość” – „Ze współrzędnych (kolejne badania)” – suma odległości między kolejnymi badaniami z listy (z X, Y; łamana przez badania). „Rzut na oś z mapy” – rzut prostopadły na oś narysowaną na mapie. „Z kilometrażu” – odległość = kilometraż badania − „Początek km [m]”, badania posortowane po kilometrażu. „Ze współrzędnych…”
„Skala pozioma 1:” – 1 m w terenie = 1000/skala mm na arkuszu 500
„Skala pionowa 1:” – jw. w pionie 100
„Poziom porównawczy” m n.p.m. Rzędna albo zapis „--N”: najniższa rzędna na przekroju − N, zaokrąglona w dół do pełnego metra. Pole ignorowane, gdy ustawiono „Min. rzędna”. Wartość nieczytelna – najniższa rzędna − 5 m. „--2”
„Początek km [m]” m Kilometraż punktu odległości 0 (tryb kilometrażu i niwelety km;H) 0
„Czcionka głębokości [mm]” mm 2,2
„Czcionka gruntów [mm]” mm 2,2
„Teren z zestawu geodezyjnego” – Punkty zestawu rzutowane na linię przekroju – tylko punkty do 50 m od linii; w trybie kilometrażu – wg kilometrażu punktów brak
„Pole legendy – szerokość [mm]” mm szerokość pola szrafury 3–40
„Pole legendy – wysokość [mm]” mm 2–20
„Odstęp pól [mm]” mm odstęp między polami 0–20
„Wysokość opisu legendy [mm]” mm „Puste = czcionka gruntów” 1–6
„Położenie legendy” – „Pod rysunkiem” albo „Z prawej” pod rysunkiem
„Koloruj pola legendy” – pola z kolorem gruntu (wyłączone – sama szrafura) wł.

Linia terenu łączy rzędne głowic badań, punkty z zestawu geodezyjnego i rzędne terenu wierzchołków osi, posortowane po odległości.

Osie i zakres

Sekcja „Osie i zakres”

  1. „Min. rzędna” – dolna krawędź arkusza [m n.p.m.]; „Puste = automatycznie” (wtedy z „Poziomu porównawczego”).
  2. „Maks. rzędna” – górna krawędź; puste – najwyższa rzędna zaokrąglona w górę + 2 m.
  3. „Skok opisu osi [m]” – co ile metrów opisy osi rzędnych; „Puste = co 1 m”.
  4. „Precyzja opisu osi” – „0–3, puste = bez formatowania”.
  5. „Odległość od [m]” – początek wycinka przekroju.
  6. „Odległość do [m]” – koniec wycinka. Badania, teren, niwelety i linie spoza zakresu są pomijane albo przycinane.
  7. „Krok siatki pionowej [m]” – odstęp pionowych linii siatki (domyślnie 10 m).
  8. „Siatka” – siatka pozioma (na opisach osi rzędnych) i pionowa.
  9. „Oś prawa przy ostatnim słupku” – druga oś rzędnych po prawej.
  10. „Odsunięcie od ostatniego słupka [mm]” – położenie prawej osi (0–100 mm, domyślnie 17).
  11. „Wpasuj (auto)” – czyści min./maks. rzędną i zakres odległości.

Kontrola pól: „Maks. rzędna musi być większa od min.” oraz „Odległość „do” musi być większa od „od”.”.

Arkusz i tabliczka

Sekcja „Arkusz i tabliczka”

  1. „Tabliczka” – „Standardowa” (140 × 42 mm), „Minimalna” (100 × 18 mm) albo „Brak” (nad rysunkiem tylko tytuł „ – przekrój geotechniczny 1:poz / 1:pion”).
  2. „Grubość ramki [mm]” – ramka arkusza, 0–2 mm; „0 = bez ramki”.
  3. „Przedsiębiorstwo” – puste = wykonawca z danych zlecenia.
  4. „Adres” – puste = adres wykonawcy ze zlecenia.
  5. „Temat” – puste = nazwa projektu zlecenia.
  6. „Tytuł” – puste = „Przekrój geologiczno-inżynierski ”.
  7. „Opracował” – nazwisko.
  8. „Data (opracował)” – puste = data zlecenia, a bez niej dzisiejsza.
  9. „Sprawdził” z datą.
  10. „Zatwierdził” z datą.
  11. „Logo z danych zlecenia” – logo wykonawcy w tabliczce.
  12. „Opisz odległości między badaniami” – pas pod osią (7 mm) z odległościami między kolejnymi badaniami; pole „Precyzja odległości” („0–3 miejsc po przecinku”). Opis, który nie mieści się między słupkami, jest pomijany.

Przy tabliczce „Brak” pola tabliczki są nieaktywne. Tabliczka standardowa ma pola: przedsiębiorstwo z adresem i logo, „Temat”, tytuł, „Skala (poz. / pion.)”, „Nr załącznika”, tabelkę ról „Nazwisko”, „Data” dla „Opracował”, „Sprawdził”, „Zatwierdził”. Tabliczka minimalna – tytuł, skala i numer załącznika. Numer załącznika ustawia się w podglądzie PDF.

Słupek otworu

Sekcja „Słupek otworu”

  1. „Szerokość słupka [mm]” – 1–20 mm (domyślnie 4). „Słupek CPT ma połowę szerokości” (rysowany na prawo od osi badania).
  2. „Opis spągów” – „głębokość”, „rzędna” albo „brak”.
  3. „Precyzja opisu spągów” – 0–3 (domyślnie 1).
  4. „Lewa strona słupka” – „poziomy wodonośne” (symbol wody z lewej) albo „stratygrafia” (pasek 3 mm z pionowym opisem stratygrafii; woda przechodzi wtedy na prawo).
  5. „Oś słupka” – „brak”, „ciągła”, „przerywana” – pionowa linia osi badania.
  6. „Kreski przy opisach spągów” – krótka kreska przy każdym opisie.
  7. „Stopka otworu” – opis końca otworu.
  8. Opcje stopki – „Kreska stopki”, „Wartość głębokości”, „Symbol „Gł.” przed głębokością”.
  9. „Nagłówek otworu” – „Nazwa otworu” i „Rzędna otworu” nad słupkiem (każde osobno).
  10. „Pole nazwy” – „nazwa otworu”, „druga nazwa”, „nazwa archiwalna”.
  11. „Dodaj do nazwy” – „Tekst przed nazwą, np. „otw. ”” (do 20 znaków). Obok: „Opisy na stałej wysokości [mm]” – „Nad górną krawędzią osi; puste = nad otworem” (0–100 mm).
  12. „Rozsuwaj bliskie otwory min [mm]” – słupki bliższe niż podana wartość na arkuszu są automatycznie rozsuwane w prawo (do 50 mm); „Puste = bez rozsuwania”.

Pozostałe przełączniki: „Szrafura warstw” i „Kolor warstw” – wypełnienie słupka wzorem i kolorem gruntu (oba domyślnie włączone).

Woda gruntowa

Sekcja „Woda gruntowa” z piezometrami

  1. „Opis zwierciadła” – „brak”, „rzędna”, „głębokość”, „rzędna i głębokość”, „głębokość, pod nią rzędna”.
  2. „Strona” – „z lewej” / „z prawej”. Przy stratygrafii z lewej pole jest nieaktywne („Przy stratygrafii z lewej woda jest z prawej”), w przeciwnym razie podpowiedź: „Z prawej opis może nachodzić na opis gruntów”.
  3. „Precyzja” – 0–3 (domyślnie 2).
  4. „Czcionka opisu [mm]” – 1–5 (domyślnie 2).
  5. „Odległość od słupka [mm]” – „Puste = przy krawędzi słupka (0–25, GeoStar 1)”.
  6. „Wielkość trójkąta [mm]” – „Puste = 1,5 (1,5–4, GeoStar 2)”.
  7. „Linia zwierciadła między otworami” – łamana łącząca zwierciadła ustabilizowane otworów (tylko otwory z włączoną litologią). Warstwa rysunku „Zwierciadło wody” (przycisk „Zwierciadło” w edytorze) ją zastępuje.
  8. „Opisuj raz, gdy ustabilizowane = nawiercone” – gdy oba zwierciadła mają tę samą głębokość, jeden symbol i opis.
  9. „Rysuj piezometry (z konstrukcji otworu)” – rura piezometru z konstrukcji otworu.
  10. „Odległość piezometru od słupka [mm]” – „Ujemna = z lewej (−100…100)”; domyślnie 3.
  11. „Szerokość rury [mm]” – „0,5–10”; domyślnie 3.
  12. „W osi słupka” – rura w osi zamiast obok. Dalej: „Tnij długie (bez rury nad filtrem)”, „Opis głębokości filtra” (domyślnie wł.), „Filtr jako kreska”.

Opis słupka

Sekcja „Opis słupka” – rozszerzony opis

Bez rozszerzonego opisu przy słupku jest symbol gruntu i skrót stanu.

  1. „Rozszerzony opis słupka” – włącza poniższe opcje.
  2. „Symbol gruntu” – „PN”, „ISO”, „PN i ISO”.
  3. „Wilgotność” – „brak”, „kółka”, „skrót”, „nazwa”.
  4. „Stan gruntu” – „brak”, „skrót”, „nazwa”, „symbol graficzny”.
  5. „Separator” – tekst między elementami opisu (domyślnie „ · ”).
  6. „Min. grubość warstwy z opisem głębokości [m w terenie]” – warstwy cieńsze nie mają opisu spągu; „0 = wszystkie; grubość w gruncie, nie na rysunku (1:100: 2 mm rysunku = 0,2 m); głębokość końca otworu jest zawsze opisana”.
  7. „Łącz sąsiednie warstwy o tym samym gruncie i warstwie geotechnicznej” – na słupku jedna warstwa zamiast kilku.
  8. „Pola dodatkowe” – pole opisu: „ID”, „IL”, „IC”, „Warstwa geotechniczna”, kolumny własne otworów albo „Inny parametr…” (symbol z „Parametrów dodatkowych” warstwy).
  9. Precyzja pola – 0, 0.0 … 0.0000 (dotyczy tylko parametrów).
  10. „z nazwą” – zapis „IL=0.25” zamiast „0.25”.
  11. „Dodaj pole” – „Maks. 4 pola.”
  12. „Znaczniki próbek NNS/NW” – znaczniki próbek przy słupkach.

Ustawienia znaczników próbek

  1. „Wielkość znacznika [mm]” – szerokość i min. wysokość (domyślnie 2).
  2. „Kolor” – domyślnie czerwony.
  3. „Rodzaje próbek” – rozdzielone przecinkami (domyślnie „NNS, NW”); „NW – pusty kwadrat, pozostałe – pełny”.
  4. „Wartość przy znaczniku” – parametr laboratoryjny próbki opisany przy znaczniku (np. „wn=18.0”) albo „brak”.

Źródło próbek: rejestr próbek, a dla otworu bez próbek w rejestrze – pole „Próbki gruntu” otworu.

Warstwy między badaniami

Sekcja „Warstwy między badaniami”

  1. „Automatyczna korelacja warstw” – wielokąty warstw między sąsiednimi kolumnami (otwory i stratygrafia CPT).
  2. „Krycie [%]” – krycie wypełnienia wielokątów (domyślnie 60 %).
  3. „Łącz wg” – „symbolu gruntu” albo „warstwy geotechnicznej”.
  4. Podpowiedź – opis wybranego trybu. W trybie warstwy geotechnicznej także liczba wydzieleń otworów bez warstwy: „Bez warstwy geotechnicznej: N wydzieleń – przypisz je w otworach albo regułami warstw geotechnicznych.”.
  5. „Rysunek interpretacyjny” – liczniki: „N warstw · N tekstów · N poziomów projektowych · N obrazów”.
  6. „Edytor rysunku” – otwiera edytor (nieaktywny, gdy przekrój nie ma kolumn). Gdy rysunek nie jest pusty – obok „Wyczyść” (usuwa cały rysunek).

Algorytm automatycznej korelacji

Algorytm (src/lib/sectionCorrelation.ts) działa na kolumnach z warstwami (otwory z włączoną litologią i CPT ze stratygrafią), posortowanych po odległości. Kolumny w tym samym miejscu (różnica < 1·10⁻⁶ m) są pomijane. Każda para sąsiednich kolumn A, B jest korelowana osobno:

1. Warstwy w rzędnych. Strop i spąg warstwy: zstrop=zteren−hodz_{\text{strop}} = z_{\text{teren}} - h_{\text{od}}, zspąg=zteren−hdoz_{\text{spąg}} = z_{\text{teren}} - h_{\text{do}}. Sąsiednie warstwy o tym samym kluczu są scalane, warstwy o zerowej miąższości – pomijane.

2. Klucz warstwy.

„Łącz wg” Klucz otworu Klucz CPT
„symbolu gruntu” symbol gruntu (np. „Ps”) grunt stratygrafii CPT
„warstwy geotechnicznej” g:<nazwa warstwy> (kolumna „Warstwa” otworu; wielkość liter ma znaczenie); wydzielenie bez warstwy – s:<symbol> s:<symbol>

W trybie warstwy geotechnicznej wydzielenia bez warstwy łączą się po symbolu, ale tylko między sobą.

3. Dopasowanie – najdłuższy wspólny podciąg (LCS). Ciągi kluczy obu kolumn (od góry) są dopasowywane algorytmem najdłuższego wspólnego podciągu: kolejność warstw jest zachowana, a łączona jest największa możliwa liczba par. Para (i,j)(i, j) może być dopasowana tylko wtedy, gdy klucze są równe i rzędne są zgodne – zakresy warstw nachodzą na siebie po poszerzeniu o tolerancję:

t=max⁡(1 m, 0,05⋅∣xB−xA∣)t = \max\left(1\ \text{m},\ 0{,}05 \cdot |x_B - x_A|\right)

zspąg,Ai−t≤zstrop,Bjorazzspąg,Bj−t≤zstrop,Aiz_{\text{spąg},A_i} - t \le z_{\text{strop},B_j} \quad\text{oraz}\quad z_{\text{spąg},B_j} - t \le z_{\text{strop},A_i}

Dzięki temu płytki piasek nie zostanie połączony z piaskiem podglinowym kilka metrów niżej.

4. Wielokąty dopasowanych warstw – czworokąt strop A – strop B – spąg B – spąg A (z ewentualnymi punktami wyklinowania sąsiednich warstw na krawędzi).

5. Szczeliny – warstwy między dopasowanymi parami (oraz nad pierwszą i pod ostatnią parą). W połowie odległości xm=(xA+xB)/2x_m = (x_A + x_B)/2:

  • Warstwy tylko po jednej stronie – wyklinowanie. Każda taka warstwa staje się trójkątem zbiegającym się w jednym punkcie w połowie odległości. Punkt leży na średniej rzędnej górnej granicy szczeliny: pod pierwszą parą – na średniej rzędnej terenu obu kolumn, niżej – na średniej rzędnej spągu warstwy dopasowanej nad szczeliną. Przez ten punkt przechodzą też granice sąsiednich warstw, więc wielokąty pokrywają przekrój bez luk i nakładek.
  • Różne warstwy po obu stronach – zmiana facji. Każdy ciąg dochodzi do połowy odległości i styka się z drugim na pionowej granicy w xmx_m. Między parami granice są rozkładane proporcjonalnie między średnią rzędną górnej i dolnej granicy szczeliny. Pod ostatnią parą (dno otworów) ciąg biegnie równolegle do spągu warstwy nad nim.

6. Wynik – wielokąty w kolorze i szrafurze gruntu (z kryciem „Krycie [%]”), cienka szara krawędź. Do legendy trafiają grunty wielokątów.

Uwaga. Automatyczna korelacja jest propozycją. Dla pełnej kontroli wstaw ją do rysunku interpretacyjnego („Z korelacji”), popraw ręcznie i wyłącz „Automatyczną korelację warstw”, żeby wielokąty nie rysowały się podwójnie.

Przykład: otwór A (0 m) ma od góry Nn, Ps, G, Pr; otwór B (40 m) – Nn, G, Pr. LCS dopasowuje Nn–Nn, G–G, Pr–Pr; piasek Ps z otworu A wyklinowuje się w 20 m na rzędnej spągu nasypu. Tolerancja rzędnych: t=max⁡(1; 0,05⋅40)=2t = \max(1;\ 0{,}05 \cdot 40) = 2 m.

Linie z rysunku mapy

Linie z modeli rysunku mapy (np. powierzchnia terenu z modelu interpolacji, strop gliny) – próbkowane wzdłuż linii przekroju. Tylko w trybach współrzędnych i osi; w trybie kilometrażu sekcja pokazuje „Linie z mapy wymagają trybu współrzędnych lub osi.”.

Sekcja „Linie z rysunku mapy”

  1. „Rysunek mapy” – rysunek z modułu „Mapa” albo „—”. Zmiana rysunku przy istniejących liniach wymaga potwierdzenia („Zmiana rysunku mapy usunie linie z listy. Kontynuować?”).
  2. „Krok próbkowania [m]” – odstęp punktów linii wzdłuż przekroju; puste = automatycznie: max⁡(0,5; 2⋅skala poz./1000)\max(0{,}5;\ 2 \cdot \text{skala poz.}/1000) m (podpowiedź „auto (… m)”); zakres 0,1–1000 m.
  3. „Model” – model rysunku w rzędnych: rzędna, zwierciadło, strop/spąg gruntu w rzędnych.
  4. „Opis” – opis linii (domyślnie nazwa modelu).
  5. „Kolor”.
  6. „Styl” – „ciągła”, „kreskowana”, „kropkowana”.
  7. „Widoczna”.
  8. „Usuń linię”.
  9. „Dodaj linię” – nieaktywne, gdy rysunek nie ma modeli w rzędnych („Rysunek nie ma modeli w rzędnych (rzędna, zwierciadło, strop/spąg gruntu w rzędnych).”).

Linia jest przerywana tam, gdzie model nie ma wartości (przerwa dłuższa niż 3 kroki próbkowania). Model usunięty z rysunku – wiersz „(model usunięty)”.

Wykresy sondowań (domyślne)

Ustawienia wykresów dla badań z wykresem „domyślny”.

Sekcja „Wykresy sondowań (domyślne)”

  1. „Osie z podziałką” – osie wykresów z podziałką (bez – tylko opisy „0” i maksimum).
  2. „Położenie osi” – „u góry” / „u dołu”.
  3. „Siatka” – siatka wykresu.
  4. „Liczba przedziałów” – 1–10 (domyślnie 4).
  5. „DP: maksimum skali N” – N na końcu osi (domyślnie 50).
  6. „DP: styl domyślny” – „schodkowy”, „liniowy”, „słupkowy”.
  7. „CPT: wykres” – parametr domyślny CPT (domyślnie qt).
  8. „CPT: max osi (0 = auto)”.
  9. „DMT: wykres” – parametr domyślny DMT (domyślnie M).
  10. „Serie: szer. osi [mm]” – szerokość wykresu serii otworu (domyślnie 14).
Pole Jednostka Domyślnie
„DP: 1 uderzenie [mm]” mm na 1 uderzenie 0,25 (szerokość osi DP = maks. N × 1 uderzenie)
„DP: min osi” – 0
„CPT: szer. osi [mm]” mm 14
„CPT: min osi” – 0
„DMT: szer. osi [mm]” mm 14
„DMT: max osi (0 = auto)” – 0
„DMT: min osi” – 0

Wykres stoi na prawo od słupka otworu lub stratygrafii CPT, a przy badaniu bez litologii – w osi badania. Głębokość DP: kolejne wartości N co krok sondy (DPL/DPM/DPH/DPSH) od głębokości początkowej.

Edytor rysunku interpretacyjnego

„Edytor rysunku” otwiera okno „Rysunek interpretacyjny – ” („Warstwy rysowane piórem przyciągają się do granic warstw w kolumnach. Zmiany zapisują się na bieżąco.”). Rysunek jest częścią przekroju: trafia na arkusz, do PDF i DXF.

Edytor rysunku – narzędzia

  1. „Zaznacz” – wybór i przesuwanie warstw, wierzchołków i tekstów.
  2. „Pióro” – rysowanie warstwy punkt po punkcie z przyciąganiem.
  3. „Tekst” – nowy tekst w miejscu kliknięcia.
  4. „Prostokąt” – wypełniony prostokąt (przeciągnięcie).
  5. „Ramka” – prostokąt bez wypełnienia.
  6. „Elipsa” – elipsa wpisana w przeciągnięty prostokąt (32 wierzchołki).
  7. „Połącz warstwy” – kreator warstwy z wydzieleń w kolejnych słupkach.
  8. „Otwór wirtualny” – otwór z przecięcia pionu z wydzieleniami rysunku.
  9. „Cofnij” (Ctrl+Z).
  10. „Ponów” (Ctrl+Shift+Z).
  11. Arkusz – przekrój z nakładką edycyjną.
  12. „Warstwy rysunku” – panel warstw i właściwości.

Edytor rysunku – edycja wierzchołków i panel warstw

  1. „Zaokrąglij” – zaokrąglenie zaznaczonego wierzchołka (krzywa Béziera; „też dwuklik na punkcie”).
  2. „Punkt” – usuwa zaznaczony wierzchołek (Delete).
  3. „Odcinek” – odcinek od zaznaczonego punktu do następnego niewidoczny („obrys bez niego, wypełnienie bez zmian”).
  4. „Obraz” – wstawia obraz PNG, JPG, WEBP do 300 KB (także Ctrl+V ze schowka).
  5. „Pomniejsz” i 6. „Powiększ” – powiększenie widoku 25–600 % (krok ×1,25).
  6. Pasek stanu – położenie kursora („odl. … m · rzędna … m n.p.m.”, „· przyciągnięto”, „· przyciągnięto do krawędzi”) albo podpowiedź narzędzia.
  7. Kwadrat „Wstaw punkt” – w połowie każdego odcinka aktywnej warstwy; przeciągnięcie wstawia nowy wierzchołek.
  8. „Z korelacji” – „Wstaw wielokąty z automatycznej korelacji warstw między kolumnami” (z bieżącym „Łącz wg”).
  9. „Zwierciadło” – „Wstaw linię zwierciadła jako warstwę do edycji” (otwarta niebieska linia przerywana „Zwierciadło wody”; zastępuje poprzednią warstwę wody i linię zwierciadła arkusza).
  10. „Nowa warstwa” – pusta warstwa „Warstwa N”.
  11. Wiersz warstwy – patrz niżej.

Narzędzia

Narzędzie Obsługa Podpowiedź w pasku stanu
„Zaznacz” Klik warstwy – warstwa aktywna (wierzchołki widoczne). Przeciągnięcie warstwy – przesunięcie (zaznaczonych razem). Shift+klik – dodaje/usuwa z zaznaczenia. Przeciągnięcie od pustego miejsca – prostokąt zaznaczenia (warstwy w całości w prostokącie; z Shift – dodaje). Przeciągnięcie wierzchołka – zmiana położenia. Dwuklik wierzchołka – zaokrąglenie. Przeciągnięcie tekstu – przesunięcie. „Shift+klik lub prostokąt – zaznacz wiele; przeciągnij warstwę, by przesunąć; Ctrl+C/V – kopiuj/wklej, Ctrl+Shift+V – w miejscu”
„Pióro” Klik – kolejny punkt. Klik w pierwszy punkt (przy ≥ 3 punktach) zamyka wielokąt. Enter lub Esc kończy. Gdy aktywna warstwa ma już punkty albo jest zablokowana, pióro zaczyna nową warstwę ze stylem aktywnej. „Klikaj kolejne punkty (przyciąganie do granic warstw i do rysunku, Alt – bez przyciągania); klik w pierwszy punkt lub Enter kończy”
„Tekst” Klik – tekst „?” (4 mm, czarny); narzędzie wraca do „Zaznacz”. –
„Prostokąt”, „Ramka”, „Elipsa” Przeciągnięcie od narożnika do narożnika (min. 1 mm na arkuszu w obu kierunkach). Nazwa: „Prostokąt N”, „Ramka N” (krycie 0, bez wzoru), „Elipsa N”. „Przeciągnij od narożnika do narożnika (przyciąganie, Alt – bez przyciągania)”
„Połącz warstwy” Patrz Kreator „Połącz warstwy”. „Klikaj warstwę w kolejnych słupkach od lewej do prawej; Enter – Skończ, Backspace – Cofnij, Esc – Anuluj”
„Otwór wirtualny” Klik – pion w tym miejscu, okno otworu. „Kliknij w miejscu otworu – pion przetnie zamknięte wydzielenia rysunku; Esc – Anuluj”

Przyciąganie. Pióro i kształty przyciągają się w promieniu 2,5 mm na arkuszu do: góry kolumn, stropów i spągów warstw w kolumnach, dna otworów, punktów terenu, wierzchołków innych warstw rysunku (najpierw), a gdy żadnego nie ma w zasięgu – do krawędzi innych warstw. Punkty przyciągania są widoczne jako niebieskie kropki, trafienie – pomarańczowe kółko. Klawisz Alt wyłącza przyciąganie. Współrzędne zaokrąglane są do 1 mm.

Skróty klawiszowe (poza polami tekstowymi): Ctrl+Z / Ctrl+Shift+Z – cofnij/ponów; Delete/Backspace – usuń zaznaczony wierzchołek; Ctrl+C – kopiuj zaznaczone (albo aktywną) warstwy; Ctrl+V – wklej (każde kolejne wklejenie przesunięte o 5 mm); Ctrl+Shift+V – wklej w miejscu. Schowek warstw przetrwa zamknięcie edytora – można wkleić warstwy do innego przekroju w tej samej karcie przeglądarki. Ctrl+V z obrazem w schowku systemowym wstawia obraz.

Kreator „Połącz warstwy”

Kreator tworzy wielokąt jednej warstwy przez kolejne słupki – szybciej niż piórem.

Kreator „Połącz warstwy” – dwa wskazania

  1. Wskazane wydzielenie – po najechaniu wydzielenie słupka podświetla się na niebiesko, wskazane – na pomarańczowo; linia przerywana pokazuje przyszły wielokąt.
  2. „Wskazane warstwy (N)” – lista: słupek, grunt, warstwa geotechniczna, „strop–spąg m n.p.m.”.
  3. „Punkty na słupku” – punkty wielokąta na pierwszym i ostatnim słupku: „1 pośrodku” (klin), „2 krańcowe” (strop i spąg), „1 pośrodku + 2 brzegowe”.
  4. „Odcinki krzywe” – zaokrąglone wierzchołki pośrednie.
  5. „Cofnij” – usuwa ostatnie wskazanie (też Backspace, Ctrl+Z).
  6. „Anuluj” (Esc).
  7. „Skończ” (Enter) – tworzy warstwę i podaje komunikat „Dodano warstwę „” (N słupki)”.

Kliknij wydzielenie w słupku pierwszego otworu, potem w kolejnych słupkach na prawo – inaczej komunikat „Wskaż warstwę w słupku na prawo od poprzedniego”. Na słupkach pośrednich wielokąt przechodzi przez strop (krawędź górna) i spąg (krawędź dolna). Grunt (kolor, szrafura) i warstwa geotechniczna – z pierwszego wskazania.

Panel warstw rysunku

Lista warstw rysunku

  1. „Zaznacz wszystkie”.
  2. „Usuń zaznaczone (N)” – zablokowane są pomijane („Pominięto N zablokowane warstwy”).
  3. Pole zaznaczenia warstwy.
  4. Nazwa – klik ustawia warstwę aktywną; obok plakietka warstwy geotechnicznej, liczba punktów („N pkt”) i grupa. Kwadracik – kolor wypełnienia.
  5. „Ukryj” / „Pokaż”.
  6. „Zablokuj” / „Odblokuj” – warstwa zablokowana nie przesuwa się i nie można edytować jej punktów ani usunąć.
  7. „Pod spód” – warstwa niżej w kolejności rysowania.
  8. „Na wierzch”.
  9. „Usuń ”.

Grupy, zapis do otworów, eksport CSV, duplikowanie

  1. „Grupa z zaznaczonych (N)” – grupa „Grupa N” z zaznaczonych warstw (warstwa należy do jednej grupy). Grupa ma: nazwę (edytowalną), liczbę warstw, oko (ukrywa całą grupę), kłódkę (blokuje całą grupę), „Zaznacz” (zaznacza jej warstwy), kosz („Usuń grupę – warstwy zostają bez grupy”).
  2. „Zapisz do otworów” – zapis atrybutów wielokątów do warstw otworów (patrz niżej).
  3. „Dostosuj otwór wirtualny…” – patrz Otwór wirtualny.
  4. „Tabela wydzieleń” – plik CSV <przekrój>_wydzielenia… z warstwami zaznaczonymi albo wszystkimi.
  5. „Podgląd tabeli wydzieleń” – ta sama tabela w oknie, z przyciskiem „Zapisz CSV”.
  6. „Tabela wydzieleń – całe zlecenie” – plik wydzielenia_przekrojow.csv z warstwami wszystkich przekrojów zlecenia.
  7. „Wierzchołki (d, z, X, Y, H)” – CSV wierzchołków warstw; X, Y tylko w trybach współrzędnych i osi („X, Y tylko w trybach odległości „wg współrzędnych” i „wzdłuż osi” – w pliku zostaną puste.”).
  8. „Przesunięcie w odległości [m]” (Δd).
  9. „Przesunięcie w rzędnej [m]” (Δz, domyślnie −1).
  10. „Liczba kopii” – 1–20.
  11. „Duplikuj (N zazn.)” / „Duplikuj aktywną” – kopie przesunięte o k·Δd, k·Δz.
  12. „Przesuń (N zazn.)” / „Przesuń aktywną” – przesunięcie bez kopii.

Kolumny tabeli wydzieleń: „Przekrój”, „Warstwa”, „Grunt”, „Warstwa geotechniczna”, „Warstwa geologiczno-inżynierska”, „Stratygrafia”, „Geneza”, „Rodzaj”, „Opis”, „Zamknięta”, „Wierzchołki”, „Pole [m²]”, „d od [m]”, „d do [m]”, „z od [m n.p.m.]”, „z do [m n.p.m.]”. Pole wielokąta z krzywymi „liczone jest po prostych odcinkach”.

Podgląd tabeli wydzieleń

  1. Tabela – wiersz = warstwa rysunku.
  2. „Zapisz CSV”.

Zapis atrybutów do otworów

„Zapisz do otworów” jest aktywne, gdy co najmniej jedna warstwa ma warstwę geotechniczną, stratygrafię lub genezę. Okno „Zapis atrybutów wydzieleń do otworów”: „Wydzielenia otworów pokryte wielokątem w co najmniej połowie miąższości dostają wybrane atrybuty wielokąta (warstwa geotechniczna – kolumna „Warstwa”, stratygrafia i geneza – opis szczegółowy warstwy).”

Okno „Zapis atrybutów wydzieleń do otworów”

  1. Atrybuty – „Warstwa geotechniczna”, „Stratygrafia”, „Geneza” (domyślnie zaznaczone te, które mają warstwy).
  2. Tabela zmian – „Otwór”, „Od–do [m]”, „Grunt”, „Wydzielenie”, „Atrybut”, „Było”, „Będzie”.
  3. „Anuluj”.
  4. „Zapisz (N)”.

Na zrzucie sześciu pierwszym warstwom z korelacji wpisano stratygrafię „Q”. Warstwy geotechniczne pochodzą z otworów, więc nie dają zmian; stratygrafię dostaną trzy wydzielenia otworów P-4 i P-1. Wielokąty klinów (np. „Glina piaszczysta (gp)” między otworami) nie obejmują żadnego wydzielenia i są wypisane na czerwono.

Zasady: biorą udział tylko widoczne, zamknięte warstwy z co najmniej 3 punktami; wielokąt z pustym atrybutem nie czyści wartości; gdy wydzielenie leży w kilku wielokątach – wygrywa warstwa na wierzchu; wartość równa obecnej – bez zmiany. Zmiany nadpisujące istniejące wartości są przekreślone, dopóki nie zaznaczysz „Nadpisz istniejące wartości (N zmian przekreślonych)”. Warstwa, która nie objęła żadnego wydzielenia: „Warstwa „” nie obejmuje żadnego wydzielenia”. Brak zmian: „Brak zmian – wielokąty nie obejmują wydzieleń lub wartości są już wpisane”.

Po zapisie: „Zapisano N wartości w K otworach – „Cofnij zapis do otworów” w panelu warstw”. Przycisk „Cofnij zapis do otworów (N)” przywraca poprzednie wartości (tylko tam, gdzie nie zmieniono ich później).

Właściwości warstwy

Właściwości warstwy – grupa, grunt i atrybuty

  1. „Grupa” – „— bez grupy —” albo grupa.
  2. „Zablokuj (zakotwicz)”.
  3. „Model (grunt ze słownika)” – wybór gruntu ustawia nazwę, kolor i szrafurę warstwy wg słownika szrafur.
  4. „Warstwa geotechniczna” – z warstw geotechnicznych zlecenia albo „— brak —”.
  5. „Numer w kółku na rysunku” – oznaczenie warstwy geotechnicznej w kółku w środku wielokąta (tylko z warstwą geotechniczną).
  6. „Stratygrafia” – z podpowiedziami ze słownika stratygrafii zlecenia.
  7. „Geneza” – z podpowiedziami ze słownika genezy.
  8. „Rodzaj gruntu” – rodzaj (np. niespoisty, spoisty, organiczny) albo „— brak —”.
  9. „Warstwa geol.-inż.” – oznaczenie warstwy geologiczno-inżynierskiej.
  10. „Opis litologiczny” – opis wydzielenia (do tabeli wydzieleń).

Właściwości warstwy – styl

  1. „Nazwa”.
  2. „Wypełnienie” – kolor (domyślnie #d9d9d9).
  3. „Wzór” – „bez wzoru”, „ukośne”, „kratka”, „kropki”, „poziome”, „pionowe”, „cegiełki”, „krzyżyki”, „fale”, „kreski”, „pełne”.
  4. „Krycie” – 0–100 % (domyślnie 75 %).
  5. „Obramowanie” – kolor linii (domyślnie #333333).
  6. „Grubość [mm]” – grubość linii (domyślnie 0,3).
  7. „Styl linii” – „ciągła”, „kreskowa”, „kropkowa”.
  8. „Zamknij linię (wielokąt)” – wielokąt (wypełniony) albo linia otwarta (bez wypełnienia i bez legendy).
  9. „Zastosuj styl do wszystkich warstw” – krycie, obramowanie, grubość i styl linii (oraz „bez wzoru”, jeśli taki ma aktywna) dla wszystkich warstw.

Punkty warstwy

  1. „Dodaj punkt” – nowy punkt na końcu (w miejscu ostatniego).
  2. „Odległość [m]” punktu.
  3. „Rzędna [m]”.
  4. „Zaokr.” – zaokrąglenie wierzchołka.
  5. „Punkty jako tekst (odległość;rzędna;zaokrąglenie)” – jeden punkt w wierszu, np. 12.5;97.3;0; trzecia wartość ≥ 0,5 = zaokrąglony.
  6. „Kopiuj” – do schowka („Skopiowano punkty”).
  7. „Zastąp punkty” – zastępuje punkty warstwy tekstem; błędy wypisuje pod polem (np. „brak punktów”). Flagi odcinków niewidocznych zostają.

Tabela ma jeszcze (po przewinięciu w poziomie) kolumnę „Ukr.” – odcinek do następnego punktu niewidoczny (w edytorze szara linia przerywana, na arkuszu bez obrysu) – oraz kosz „Usuń punkt”. Kliknięcie wiersza zaznacza wierzchołek na rysunku.

Nagłówek tabeli pokazuje „Punkty (N)”, a dla zablokowanej warstwy „– zablokowana” (pola nieaktywne).

Obrazy, teksty i poziomy projektowe

Teksty, znajdź i zamień, poziomy projektowe

  1. „Obrazy (N/5)” – do 5 obrazów na przekrój („Maksymalnie 5 obrazów na przekrój”). Obraz wstawiany jest przy lewej krawędzi na rzędnej najwyższej kolumny, szerokość 40 mm. Właściwości: „Odległość d [m]”, „Rzędna z [m]”, „Szerokość [m]”, „Wysokość [m]”, „Stały rozmiar [mm] (niezależny od skali)” (wtedy „Szerokość [mm]”, „Wysokość [mm]”), „Proporcje obrazu”, „Krycie”, „Ramka”. „Obraz nie trafia do DXF – eksportowana jest tylko ramka.”
  2. „Treść tekstu”.
  3. „Wysokość tekstu [mm]”.
  4. „Kąt obrotu tekstu [°]” – przeciwnie do ruchu wskazówek zegara.
  5. „Kolor tekstu”. Obok kosz „Usuń tekst”.
  6. „Znajdź”.
  7. „Zamień na”.
  8. „Uwzględniaj wielkość liter”. Pod polami: „Znaleziono: N tekstów, M wystąpień”.
  9. „Zamień wszystkie” – „Zamieniono N wystąpień w M tekstach” (teksty, które stałyby się puste, są pomijane).
  10. „Dodaj poziom” – poziom projektowy „Poziom posadzki” na rzędnej najwyższej kolumny (fioletowa linia przerywana przez cały przekrój).
  11. „Nazwa poziomu”.
  12. „Rzędna [m n.p.m.]”. Obok: „Kolor” i „Usuń poziom”.

Otwór wirtualny

Narzędzie „Otwór wirtualny” (dostępne dla zapisanego przekroju) tworzy w zleceniu nowy otwór z warstwami wynikającymi z przecięcia pionu z zamkniętymi wydzieleniami rysunku – np. w miejscu projektowanego fundamentu.

Okno „Otwór wirtualny w miejscu wskazanym”

  1. „Nazwa otworu” – domyślnie pierwsza wolna „OW-N”; nazwa musi być unikalna.
  2. „Odległość od początku przekroju [m]” – zmiana przelicza X, Y i rzędną terenu.
  3. „Rzędna terenu [m n.p.m.]” – z linii terenu; puste – strop najwyższego wydzielenia („Brak terenu w tym miejscu – rzędna = strop najwyższego wydzielenia (… m n.p.m.).”).
  4. „Współrzędna X [m]” (układ linii przekroju).
  5. „Współrzędna Y [m]”. W trybie kilometrażu: „Bez linii przekroju (tryb kilometrażu) – X, Y puste, uzupełnij je w otworze.”.
  6. „Dodaj do badań przekroju” – wstawia otwór na listę badań we właściwym miejscu. Gdy to niemożliwe – „Niedostępne: …” z powodem (np. „Otwór poza linią przekroju (… m) – dodanie zmieniłoby jej przebieg.”, „Brak współrzędnych X, Y otworu.”, „Przekrój bez osi na mapie.”, „Kilometraż otworu byłby ujemny.”).
  7. Tabela warstw – „Od [m]”, „Do [m]”, „Grunt”, „Warstwa”, „Stratygrafia”, „Geneza”; luka między wydzieleniami – „— brak wydzielenia —”. Bez przecięcia: „Pion w tym miejscu nie przecina żadnego zamkniętego wydzielenia poniżej terenu.”.
  8. „Utwórz otwór” – „Utworzono otwór wirtualny „OW-1” (N warstw, … m)”.

Otwór jest oznaczony jako wirtualny: „Otwory wirtualne nie są wynikiem badania” – dopisek na karcie, ostrzeżenie w weryfikacji danych, pominięcie w statystykach i eksporcie AGS. W uwagach otworu zapisuje się „Otwór wirtualny z przekroju „”, d = … m”.

„Dostosuj otwór wirtualny…” otwiera okno „Dostosuj litologię otworu wirtualnego do przekroju” – po zmianie rysunku zastępuje warstwy otworu nowym przecięciem. Pola: „Otwór wirtualny”, „Odległość od początku przekroju [m]” (z przyciskiem „Z położenia otworu (X, Y)” – rzut na linię przekroju), „Rzędna terenu [m n.p.m.]”; tabele „Obecnie” i „Po dostosowaniu”; przycisk „Dostosuj litologię”. Barwa, wilgotność, stan i kolumny własne zostają w warstwach o tym samym gruncie i stropie; pozostałe są wypisane jako „Pola utracone po dopasowaniu…”. Bez zmian: „Litologia zgodna z przekrojem – bez zmian.”. „Cofnij dostosowanie litologii (<otwór>)” przywraca stan sprzed dostosowania, o ile warstw nie zmieniono później („Warstwy otworu zmieniono po dostosowaniu – cofnięcie niemożliwe”).

Podgląd i eksport

„Podgląd PDF” pokazuje arkusz przekroju w rzeczywistej skali.

Podgląd PDF przekroju

Arkusz po lewej ma rzeczywistą szerokość wynikającą ze skali i długości przekroju (nie jest ograniczony do A4) – przewiń go w poziomie.

  1. „Edytor” – powrót do edytora.
  2. „Nr załącznika” – wzorzec numeru załącznika wpisywany do tabliczki (domyślnie $1$). Pod polem: „Ta karta: …” (numer bieżącego przekroju). Liczba w znakach $…$ rośnie dla kolejnych kart (kolejność listy przekrojów), np. 2.$4$c → 2.4c, 2.5c…
  3. „Język karty”.
  4. „Skala szarości”.
  5. „Wydruk eko” – „bez wypełnień barwnych – kontury i szrafury”.
  6. „PDF” – plik przekroj_geotechniczny_<nazwa>.pdf.
  7. „DXF (CAD)” – rysunek CAD z warstwami (m.in. RAMKA, ODLEGLOSCI, SIATKA, NIWELETY, LINIE_MAPY, TABLICZKA); szrafury gruntów jako kreskowania.
  8. „SVG” – „Grafika wektorowa – do edycji i wstawienia w raport”.
  9. „PNG” – „Obraz 300 dpi”.

„Generuj karty…” w panelu listy tworzy pliki z wielu przekrojów naraz.

Dane na arkuszu

Arkusz przekroju z korelacją, legendą i tabliczką

Na przykładowym arkuszu (przekrój A-A′ z włączoną korelacją wg warstwy geotechnicznej, legendą, piezometrami, stopką, prawą osią i pasem odległości) nazwy DP-2 i P-2 nachodzą na siebie – badania leżą obok siebie. W takim przypadku użyj „Przesuń [mm]” przy badaniu albo „Rozsuwaj bliskie otwory min [mm]”.

Element Warunek pojawienia się
Oś rzędnych z lewej (opisy co „Skok opisu osi”) zawsze
Oś rzędnych z prawej „Oś prawa przy ostatnim słupku”
Siatka pozioma i pionowa „Siatka”
Linia terenu zawsze (rzędne badań, zestaw geodezyjny, rzędne osi)
Słupek otworu: grunt (kolor, szrafura), symbol i stan, opisy spągów otwór z litologią; wygląd – „Słupek otworu”, „Opis słupka”
Nazwa i rzędna otworu nad słupkiem, kilometraż „Nagłówek otworu”, „Wpisz kilometraż przy słupkach”
Stratygrafia przy słupku „Lewa strona słupka: stratygrafia”
Stopka „Gł. …” „Stopka otworu”
Symbol zwierciadła i opis zwierciadła w otworze; „Opis zwierciadła”
Linia zwierciadła „Linia zwierciadła między otworami” albo warstwa „Zwierciadło wody”
Rura piezometru z filtrem „Rysuj piezometry…” i konstrukcja w otworze
Znaczniki próbek z wartością „Znaczniki próbek NNS/NW”
Stratygrafia CPT (słupek połowy szerokości) CPT ze stratygrafią i włączoną litologią
Wykresy DP, CPT, DMT, serii otworu z osiami wykres przy badaniu
Wielokąty korelacji „Automatyczna korelacja warstw”
Rysunek interpretacyjny (warstwy, kółka z numerem warstwy geotechnicznej, teksty, obrazy, poziomy projektowe) edytor rysunku
Linia projektowa z osi, niwelety z opisami rzędne projektowane osi, lista niwelet
Linie z rysunku mapy „Linie z rysunku mapy”
Pas odległości „Opisz odległości między badaniami”
Legenda szrafur gruntów (słupki, korelacja, zamknięte warstwy rysunku) „Legenda szrafur gruntów”
Ramka, tabliczka „Arkusz i tabliczka”

Typowe problemy

Komunikat / objaw Przyczyna Co zrobić
„Wybierz badania do przekroju (ze współrzędnymi lub kilometrażem).” Brak badań albo badania bez X, Y (tryb współrzędnych) lub bez kilometrażu (tryb kilometrażu) Dodaj badania; uzupełnij współrzędne lub kilometraż w nagłówkach badań. Badania bez XY mają na liście wyboru dopisek „brak XY”.
„Narysuj oś przekroju na mapie (co najmniej 2 punkty).” Tryb osi bez osi Narysuj oś, wpisz wierzchołki albo „Oś przez wybrane badania”.
„Zakres odległości nie obejmuje żadnego badania.” „Odległość od/do” poza badaniami „Wpasuj (auto)”.
Badanie z dopiskiem „poza osią (limit odsunięcia)” Odsunięcie > „Maks. odsunięcie od osi” Zwiększ limit albo wpisz 0.
Badanie z dopiskiem „ukryte – brak danych” „Ukryj badania bez stratygrafii i danych” Uzupełnij dane albo wyłącz opcję.
„Maks. rzędna musi być większa od min.” / „Odległość „do” musi być większa od „od”.” Odwrócony zakres Popraw wartości.
Korelacja łączy niewłaściwe warstwy Ten sam grunt na zbliżonych rzędnych w różnych pakietach Przełącz „Łącz wg” na „warstwy geotechnicznej” albo wstaw korelację do rysunku i popraw ręcznie.
Warstwa nie łączy się z sąsiednią Rzędne różnią się bardziej niż tolerancja (1 m lub 5 % odległości) Zgodnie z algorytmem warstwa się wyklinowuje – połącz ją kreatorem „Połącz warstwy”.
„Edytor rysunku” nieaktywny Przekrój nie ma kolumn Dodaj badania z położeniem.
Brak przycisku „Otwór wirtualny” Edytor otwarty dla niezapisanego przekroju Zapisz przekrój.
„Nie udało się wczytać obrazu” Plik nie jest obrazem PNG/JPG/WEBP albo ma ponad 300 KB Zmniejsz obraz.
Linie z mapy: „Linie z mapy wymagają trybu współrzędnych lub osi.” Tryb kilometrażu Zmień „Odległość”.